“Zeg <em>niet</em> dat ik iets niet kan, want dan ga ik het juist doen”

door: Leon Janssen Lok | 18 maart 2021

Pas zo’n acht jaar geleden stapte ze voor het eerst op een racefiets, maar ze heeft al een bijzonder indrukwekkend palmares opgebouwd. Als corona geen roet in het eten gooit, doet ze eind augustus op de Spelen in Tokio een gooi naar nieuw eremetaal. Op de Paralympische Spelen welteverstaan, want Larissa Klaassen kan door een visuele beperking alleen contouren en wat kleur onderscheiden. Of dat haar belemmerd heeft in haar sportcarrière? “Integendeel, ik zie het juist als een verrijking, want het heeft me ontzettend veel gebracht”, zegt de geboren Texelse, die haar topsportleven combineert met studeren aan en werken bij de Hogeschool van Amsterdam (HvA). 

“Ik ben altijd heel sportief geweest, ik heb altijd geturnd, op wedstrijdniveau ook. En paardrijden, wat ik nog steeds doe. Ook op nationaal niveau, de paradressuur.” Larissa Klaassen werd slechtziend geboren, maar in het kleine dorpje op Texel waar ze opgroeide, had ze totaal geen last van haar handicap. School, gym, alles was dichtbij en iedereen wist hoe rekening met haar te houden. Het werd lastiger toen ze naar de middelbare school ging en langere stukken moest gaan fietsen. 

“Toen heb ik een aantal keren flink in de kreukels gelegen. Uiteindelijk ging ik met een vriendin voortaan op de tandem naar school; lachen, gieren, brullen was dat hoor! Ik ben een ster in compenseren waardoor mensen niet altijd door hebben hoe weinig ik zie, maar ik liep toch steeds meer tegen grenzen aan.” Toen haar zicht steeds slechter werd, moest ze het competitieturnen opgeven. Per toeval kwam vervolgens het wielrennen op haar pad. 

Olympische Spelen als droom
Haar wens om ooit eens aan de Olympische Spelen mee te doen, in wat voor een sport dan ook, zat er al van kinds af aan in. Een oproep op de regionale televisie van wielrenster Kim van Dijk die als ‘piloot’ een nieuwe ‘stoker’ zocht (degene met de visuele beperking die achter op de tandem zit) kwam dan ook als geroepen voor Klaassen die zichzelf competitieverslaafd vindt. 

“Ik solliciteerde en werd uitgekozen”, kijkt ze terug. “En vanaf dat moment ging het ontzettend snel. Ik had nog nooit op een racefiets gezeten, maar bij een test op Papendal bleken mijn waardes ontzettend hoog te zijn. Waarschijnlijk door mijn explosiviteit die ik dankzij het turnen had. Een maand later zat ik al in het nationale team. We werden Nederlands kampioen tijdrijden en in november had ik al mijn A-status. Eind 2013 maakte ik vervolgens de overstap naar het baanwielrennen en in 2016 behaalden we zilver in Rio.” 

Voorzitter Atletencommissie TAA
Sinds 2011 studeert Klaassen aan de HvA: “Ik doe een combinatie van twee studies: HBO-ICT en CMD. Maar eigenlijk staat dat al bijna twee jaar stil. Net als in het jaar voor de Spelen van 2016 besloot ik het vorige jaar mijn studie op een laag pitje te zetten, maar dat werd dus een jaar langer.” Sinds 2012 werkt ze ook op de HvA, als toegankelijkheidsexpert bij de algemene HvA-dienst Studentenzaken. “Ik ben daar ingerold omdat ik zelf initiatief nam om de roosterwebsite veel toegankelijker te maken.” 

Op de HvA is ze vanaf het begin betrokken bij de Topsport Academie Amsterdam (TAA) die het sporters met een talent- of topsportstatus mogelijk maakt om studie en dus ook werk en topsport beter op elkaar af te stemmen. “De HvA had al topsportbeleid - met de Johan Cruyff Academie (JCA) - maar met de TAA werd het mogelijk om iedere HvA-studie met sport te combineren. Sinds kort ben ik de voorzitter van de nieuw opgerichte atletencommissie. Heel veel dingen gaan al goed, maar het kan altijd beter, en wij als ervaringsdeskundigen kunnen daar een belangrijke rol in spelen.”

Voorbereiding op Tokio
Trainen doet ze in Apeldoorn (op de wielerbaan van Omnisport) en ze gaat naar Papendal voor de krachttrainingen. Studeren en werken doet ze in Amsterdam (hoewel het meeste online en dus op afstand gaat, ook vóór corona al trouwens) en als het even kan is ze op Texel te vinden. Ook opvallend: in 2014 werd ze (als twintigjarige!) door het vrouwenblad Viva tot haar eigen verbijstering uitgeroepen tot stoerste vrouw van Nederland, omdat ze een brailleschrift had ontwikkeld voor wiskundige symbolen. En dat alleen maar omdat haar eigen studie daarop dreigde vast te lopen. Die bedrijvigheid en veelzijdigheid tekent de 26-jarige Klaassen: 

“Zeg niet tegen me dat ik iets niet kan, want dan ga ik het juist doen.’ Samen met Imke Brommer bereidt ze zich nu voor op Tokio. De twee fietsen samen sinds het voorjaar van 2018. “Imke studeert ook aan de HvA, aan de JCA, en tussen ons klikt het ontzettend goed. Vlak voor corona hadden we nog het WK in Canada - waar we wereldkampioen op de teamsprint werden, samen met de mannentandem - en zilver pakten op de kilometer. In mijn achterhoofd blijft zitten dat ik weet dat er een kans is dat de Spelen ook dit jaar niet doorgaan. Als dat zo is, zal ik natuurlijk zeker teleurgesteld zijn. Sport is heel mooi, maar uiteindelijk niet belangrijker dan gezondheid.” 

Stichting VIPSport
Per olympische cyclus hebben Klaassen en Brommer zeker € 40.000 nodig. “Dat is ontzettend veel geld. Naast mijn stipendium van NOC*NSF werk ik natuurlijk en in 2013 heb ik mijn eigen stichting VIPSport (Visually Impaired People) opgericht. Daarmee redden we het gelukkig.” Wat ze na Tokio gaat doen weet ze nog niet. 

“Ik laat mijn levensweg bepalen door de dingen die ik tegenkom. Keuzes maken vanuit mijn intuïtie heb ik altijd gedaan en dat heeft eigenlijk altijd goed uitgepakt. Als ik al zou stoppen met wielrennen, zou ik in ieder geval verder gaan met een andere topsport, want voorlopig kan ik nog niet zonder, die uitdaging heb ik echt nodig. Ik ben in ieder geval zeer dankbaar dat ik van de TAA én Studentenzaken de kans krijg om mijn droom te realiseren door mijn topsport te combineren met studeren en werken aan de HvA.”

Voor meer informatie: Topsport Academie Amsterdam en www.stichtingvipsport.nl