Wielrenster Marijn de Vries zoekt haar grenzen in topsport

door: Leo Aquina | 7 februari 2013

Een twitterbericht van @Marijnfietst vorige week: 'Al mijn vriendinnen zijn zwanger van hun tweede. Hun tweede! Maar ik krijg volgende week een nieuwe fiets. Zo. Nu zij weer.' In 2008 maakte Marijn de Vries een opmerkelijke carrièreswitch: op haar dertigste verruilde zij haar baan als bureauredacteur bij de VPRO voor een onzeker bestaan als topsporter. “Het was een manier om het serieuze leven nog even uit te stellen”, zegt ze. Binnenkort begint Marijn bij het Belgische Lotto-Belisol Ladies Team aan haar vierde seizoen als wielerprof. Dat combineert zij met werk als freelance journaliste. Met Sport Knowhow XL praat Marijn over haar ervaringen in het peloton, de positie van het vrouwenwielrennen in de door mannen gedomineerde wielerwereld, over doping en over haar ambities: “Ik heb het gevoel dat ik mijn top nog altijd niet heb bereikt.”

Marijn de Vries begon in de zomer van 2008 met fietsen, voor de lol bij wielervereniging GazGas in Zwolle. Al gauw reed ze zo hard dat iedereen om haar heen zei dat ze eens wat wedstrijden moest gaan rijden. “Eerst dacht ik: het slaat nergens op om dat op je 29ste te gaan doen, maar ik vond het wel interessant. Dit was misschien wel de laatste kans om nog iets totaal onverwachts te doen in mijn leven.”

Experiment
Zij begon haar topsportloopbaan bij wijze van journalistiek experiment. Marijn: “Dat is eigenlijk ook wel een beetje een dekmantel geweest om snel het vrouwenwielrennen in te rollen. Op mijn leeftijd had ik niet veel tijd meer om te experimenteren. Als ik wat wilde in de topsport, moest ik snel zijn. Ik kon Leontien van Moorsel bellen met de vraag of ze me in haar ploeg wilde opnemen omdat ik wielrenster wilde worden, maar dan had ze me waarschijnlijk hard uitgelachen. Dus ik hoopte dat ze me zou uitnodigen als ik haar als journalist zou bellen en haar het experiment voor zou leggen. Dat is gelukt. Leontien zag dat ik inderdaad hard kon fietsen. Nu is hard fietsen iets heel anders dan wielrennen, maar ze wilde het met mij in de ploeg proberen.”

Vallen en opstaan
Hoewel De Vries het zelf omschrijft als uitstel van het serieuze leven, nam zij haar leven als topsporter zeer serieus: “Topsport is een heel gestructureerd bestaan. Je moet hard trainen en je moet er veel voor opgeven. Maar het is op een andere manier serieus dan een huis kopen en aan kinderen beginnen.” Haar motivatie is in de afgelopen jaren veranderd. Marijn: “In het begin was ik in het peloton zo groen als gras. Ik kon helemaal niet met een fiets overweg en dan rij je opeens tussen allemaal meiden die dat wel kunnen. Ik ben heel vaak gevallen en dat doet pijn. Je moet mentaal ook keihard zijn. Het was vaak scheel kijkend in de tweede waaier proberen mee te komen. Nu weet ik veel beter waar ik mee bezig ben. Nu kan ik wel met mijn fiets overweg en nu wil ik mee kunnen spelen in de wedstrijden die ik rij, een korte uitslag rijden of zelfs winnen. Ik weet nu hoe dat moet.”

Heeft De Vries geen spijt dat ze niet eerder is begonnen met wielrennen? “Mijn antwoord op die vraag was altijd: 'nee, want ik ben blij dat ik dit überhaupt heb ontdekt'. Maar de laatste tijd denk ik ook vaak: 'shit, dit gaat voor mij niet meer heel lang duren'. Het is geen spijt omdat ik meer had kunnen bereiken als ik eerder was begonnen, maar vooral spijt omdat ik niet meer veel tijd meer over heb. Ik vind dit gewoon zo mooi om te doen en ik wil eigenlijk nog heel lang door, maar er is een grens. Mijn vriend en ik zijn tien jaar bij elkaar. Toen ik hieraan begon, spraken we al over kinderen en die kinderwens is er nog steeds. Dan moet ik dus niet doorgaan tot ik 38-39 ben, want dan wordt de kans dat het nog lukt klein. Maar als ik nu naar al die jonge meiden in het peloton kijk, ben ik wel eens jaloers op de jaren die zij nog voor zich hebben.”

Vrouwen in een mannenwereld
Die meiden rijden rond in een wereld die vooral wordt gedomineerd door mannen. Wat is de positie van het vrouwenwielrennen daarin? Marijn: “Het vrouwenwielrennen wordt nog veel te veel vergeleken met het mannenwielrennen. Dat is vreemd. Je gaat toch ook de tijden van een vrouwelijke schaatsster op de 1.500 meter niet vergelijken met die van de mannen. Dat is iets anders. Het mannenwielrennen heeft een veel langere traditie en dat is een van de redenen dat wij minder serieus worden genomen." Het stoort De Vries dan ook enorm dat met name de wat oudere mannelijke journalisten erg makkelijk oordelen over het vrouwenwielrennen.

"Hoe kun je nou zeggen dat het alleen maar meiden met dikke konten zijn die achter elkaar aanrijden als je al tien jaar geen wedstrijd meer hebt gezien? Het vrouwenwielrennen heeft een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Kijk bijvoorbeeld eens naar de olympische wegwedstrijd, dat was gewoon een heel mooie koers." Reclame voor het wielrennen, de UCI hecht er volgens De Vries geen belang aan. "Pat McQuaid (voorzitter van de UCI, red.) zegt wel dat hij vrouwenwielrennen op de kaart wil zetten, maar hij doet niets. Als het hem echt menens is, zou hij rond alle World Tour wedstrijden een vrouwenkoers kunnen organiseren zoals bij de Ronde van Vlaanderen en de Waalse Pijl. Op die manier lift het vrouwenwielrennen voor heel weinig geld mee op de faciliteiten die er toch al zijn. Het levert positieve publiciteit op en het zou zelfs een bliksemafleider kunnen zijn voor alle problemen in het wielrennen.”

Doping
Het woord is gevallen: doping. Wordt er ook gebruikt in het vrouwenpeloton? Marijn: “Natuurlijk is er ook doping in het vrouwenwielrennen. Maar het stoort mij dat het vrouwenwielrennen plotseling wel serieus wordt genomen als doping ter sprake komt. Ik denk niet dat doping in het vrouwenwielrennen structureel is, al ben ik wel geschrokken van sommige dingen die Nicole Cooke (Olympisch kampioene in 2008, red.) in haar afscheidsbrief schrijft. Zij heeft dingen gezien waar ik echt niet van wist. Mijn indruk op dit moment is dat er hier en daar wel doping wordt gebruikt, maar dat het vooral individueel is.”

Marijn is zelf niet direct met doping in aanraking geweest, maar zij kan zich wel voorstellen dat de verleiding groot is: “Stel je de druk voor waaronder die jongens moesten presteren. Als je steeds dicht bij een overwinning bent en je weet dat de jongens die voor je eindigden gebruikten… Ik begrijp best dat de verleiding heel erg groot is.” Wat moet er gebeuren om het (vrouwen)wielrennen dopingvrij te krijgen? “Ik weet niet of je het helemaal uit kan bannen, maar we moeten in ieder geval doorgaan met de controles zoals ze er nu zijn. Het biologisch paspoort is prima. Vrouwen zijn op dat gebied aan dezelfde strenge controles en whereabouts-regelingen onderworpen als mannen. Daarnaast moet je een cultuur ontwikkelen om niet te willen gebruiken. En er moet voorlichting zijn over ongezonde producten. Wat bij vrouwen in ieder geval meespeelt, is het gevaar voor onvruchtbaarheid."

Ambities
De Vries is deze week even terug in Nederland na een paar maanden leven en trainen in het Spaanse Girona. Over een paar dagen gaat zij op trainingskamp met haar ploeg. Toen zij begon aan haar topsportcarrière was nieuwsgierigheid een grote drijfveer. Is die nieuwsgierigheid bevredigd? “Ik heb veel gezien en geleerd dus in die zin wel. Aan de andere kant ben ik ook veel hongeriger geworden. Ik ben ambitieus in alles wat ik doe. Als journalist ben ik ooit begonnen bij de publieke omroep en als je ambitieus bent, is dat niet de goede plek om te werken. Daar willen ze dat je vooral lekker blijft zitten op de plek waar je zit. Het fijne aan topsport is dat je niet ambitieus genoeg kunt zijn. Je kunt het zo gek niet verzinnen of mensen zeggen: 'ja, doen!' Dat vind ik interessant.” Wat wil zij nog graag bereiken op de fiets? “Ik heb er altijd van gedroomd mee te mogen doen aan het WK en dat zit er dit jaar wel in op de ploegentijdrit met Lotto-Belisol.”

Voor meer informatie: klik hier