Werkzoekenden kunnen zich bij Hurley in de kijker hockeyen

Een beetje sporten kan nooit kwaad. Zoals bekend is het goed voor lijf en leden, maar voor een aantal werkloze hockeyers staat er deze weken op de velden van het Amsterdamse Hurley aanzienlijk meer op het spel. Als zij zich positief onderscheiden, kunnen ze zich in de kijker spelen van uitzendbureaus en zo een baan verdienen.

Re-integratiehockey is een idee van Hurley-voorzitter Huub Arendse die sport graag zo breed mogelijk wil inzetten. “De maatschappelijke rol van een vereniging houdt niet op buiten het veld. Zeker in het hockey zijn veel mensen actief met een groot netwerk, waar anderen - met een behoorlijke afstand tot de arbeidsmarkt - iets aan zouden kunnen hebben.” Arendse klopte met zijn plan aan bij uitkeringsinstanties UWV en CWI, maar zette het concept na een doorverwijzing vooral op met de Dienst Werk en Inkomen (DWI) van de gemeente Amsterdam. De 32 deelnemende mannen en vrouwen tussen de 18 en 35 jaar oud zijn ook door DWI geselecteerd. Arendse: “Dit is een pilot met mensen die relatief veel kans maken op een baan. Een goed perspectief is op dit moment belangrijk. Het zou mooi zijn als we dit initiatief met het nodige succes kunnen beginnen.”

De formule van re-integratiehockey is relatief eenvoudig. De deelnemers trainen tien keer anderhalf uur op de velden van Hurley. Na afloop van die trainingen komen zij in contact met intercedenten van de zes uitzendbureaus die participeren in het project. Ze eten samen een broodje en de werkloze hockeyers volgen een aantal workshops, verzorgd door de intercedenten. De onderwerpen zijn klassiek en gaan over de beste manier om een sollicitatiebrief te schrijven, een pitch te geven of een gesprek aan te gaan, maar de entourage is anders. “Het gaat om de ongedwongen sfeer die het sporten met zich meebrengt. Mensen zijn over het algemeen meer ontspannen, meer op hun gemak. Daardoor krijgen bemiddelaars een beter beeld van de mensen de ze begeleiden.”

Bovendien spelen de vertegenwoordigers van de uitzendbureaus zelf ook een actieve rol. Ze staan langs de lijn bij de trainingen en na een week of vijf – als de groep van 32 in vijf kleinere teams wordt onderverdeeld – spelen zij zelf mee en verklaren ze zich verantwoordelijk voor hun eigen team. Uiteindelijk zou dat moeten resulteren in een baan. “Sport maakt een boel dingen overzichtelijk. Is iemand een doorzetter? Is hij meer een aanvaller of komt hij beter tot zijn recht in de verdediging. Hebben we hier te maken met een geboren aanvoerder of juist niet? Dat zijn zaken die ook op de werkvloer terugkomen.”

Tot nu toe lijkt iedereen baat te hebben bij re-integratiehockey, niet in de laatste plaats de uitzendbureaus. In eerste instantie was Arendse verbaasd over hun enthousiasme, nu kent hij de achtergrond ervan. “Uitzendbureaus plaatsen regelmatig mensen bij de gemeente, die daarvoor terugverlangt dat de bureaus via een social return contract een maatschappelijke rol op zich nemen. Dit is een unieke kans om dat te doen op een ongeforceerde manier.” Arendse ziet zijn initiatief in de toekomst groter groeien. Er zijn meer hockeyclubs die er zonder enig probleem aan mee kunnen doen. Velden zijn grote delen van de dag vrij en de kosten - die voor rekening van Hurley komen - zijn zeer te overzien.

“We betalen min of meer alleen de trainers en de catering. Het materiaal dat de deelnemers nodig hebben om te hockeyen komt van een sponsor en voor een deel van de leden zelf. Iedereen heeft thuis nog wel oude sticks staan die het eigenlijk nog prima doen. Die hebben nu een nuttige bestemming.” Arendse gelooft zeer in het concept en heeft dan ook al contact gezocht met voorzitters van andere verenigingen. Hij hoopt dat zij het idee zullen adopteren waardoor re-integratiehockey op meerdere plekken kan worden aangeboden. “Wij zijn zelf van plan een traject in het voor- en najaar te starten, omdat er verschillende doelgroepen zijn met andere behoeften. Oudere deelnemers vragen bijvoorbeeld om een andere benadering. We willen ons niet beperken en daar waar het kan onze maatschappelijke plicht vervullen, liefst op een zo sportief mogelijke manier.”