Werken aan multidisciplinaire samenwerking in sportzorg

door: Leo Aquina | 7 mei 2015

Multidisciplinaire samenwerking in de sportzorg is niet vanzelfsprekend. Zorgverleners, zoals sportmasseurs of sportfysiotherapeuten, zijn nogal eens huiverig met doorverwijzingen naar andere disciplines uit angst patiënten kwijt te raken. De Vereniging voor Sportgeneeskunde (VSG) probeert daar verandering in te brengen. “Met de erkenning van sportgeneeskunde als medisch specialisme willen we laten zien dat de sportarts een regiefunctie heeft in de sportgezondheidsketen”, aldus Jan Willem Dijkstra. Als medisch manager van de vakgroep sportgeneeskunde in het Spaarne Gasthuis in Haarlem en bestuurslid van de VSG bracht hij samen met de Nederlandse Vereniging voor Fysiotherapie in de Sportgezondheidszorg (NVFS) en het Nederlands Genootschap voor Sportmassage (NGS) ruim twintig sportzorgprofessionals in de regio Haarlem bijeen voor een intentieverklaring. “Het uiteindelijke doel is natuurlijk het zo goed mogelijk helpen van de sporter”, zegt sportfysiotherapeut Sharon Portegies uit Haarlem.

De intentieverklaring betreft in eerste instantie samenwerking op het gebied van schouderblessures. Daar is bewust voor gekozen omdat deze blessures veel voorkomen en omdat het vaak langdurige aangelegenheden zijn. “Bovendien hebben we specifiek voor schouderblessures een evidence-based multidisciplinaire richtlijn ontwikkeld als het gaat om de momenten van doorverwijzen”, zegt Dijkstra.

Krachten bundelen
Sportfysiotherapeut Portegies vertelt dat sportmasseurs, sportfysiotherapeuten en sportartsen op bestuurlijk niveau al samenwerken in de NGS, de NVFS en de VSG: “Het is nu zaak om de krachten ook in het werkveld zelf te bundelen.” In andere regio’s zijn op initiatief van de VSG al meer intentieverklaringen voor interdisciplinaire samenwerking getekend, maar in de regio Haarlem is dit nieuw. De samenwerking komt niet altijd goed van de grond, omdat de verschillende disciplines bang zijn dat zij hun patiënten niet meer terugzien als zij hen doorverwijzen.

“Ik denk dat de economie van de laatste jaren hierin ook meespeelt”, zegt Portegies. “Je ziet toch dat sportmasseurs of fysiotherapeuten vaak terughoudend waren met doorsturen. Maar op de lange termijn is dat natuurlijk niet de beste oplossing voor de sporter of de patiënt.”

Wat hebben de sportzorgverleners elkaar met de intentieverklaring precies beloofd? Portegies: “Met zo’n intentieverklaring wil je dat mensen ook echt met elkaar gaan samenwerken. We hebben afgesproken dat we patiënten naar elkaar doorsturen. Als ik als fysiotherapeut een patiënt krijg met een schouderblessure en ik boek na zes weken geen resultaat met mijn behandeling kan ik door rommelen, maar ik kan ook verder kijken naar andere disciplines. Daarom hebben we afspraken gemaakt dat we patiënten ook weer terugkrijgen als we ze naar elkaar doorverwijzen. We moeten op elkaars expertise kunnen vertrouwen. Je biedt betere kwaliteit als je door durft te sturen. Het is bovendien een teken van vertrouwen in je eigen kunnen als zorgverlener dat je verder durft te kijken.”

Registratieformulier
In het pilotproject is ook een registratieformulier opgenomen. Portegies: “Daarmee kunnen we zien welke route patiënten afleggen. Komen ze weer terug bij degene die ze heeft doorverwezen? Waar is de behandeling afgesloten en natuurlijk ook: is het doel bereikt?” Vooralsnog hebben alleen sportmasseurs, sportfysiotherapeuten en sportartsen de intentieverklaring ondertekend, maar Portegies en Dijkstra hopen dat de samenwerking in de toekomst wordt uitgebreid.

“Uiteindelijk willen we breder kijken: huisartsen, orthopedisch chirurgen. En als het goed werkt willen we ook voor andere dan alleen schouderblessures een dergelijk systeem opzetten.” De ondertekenaars van de intentieverklaring informeren de patiënten en sporters met posters en informatie op de website sportzorg.nl. “En we hopen vooral dat ze merken dat er betere zorg wordt geleverd.”

Voor meer informatie: www.sportzorg.nl/haarlem