Wat kan Nederland als sportland leren van Nieuw-Zeeland?!

Om zich succesvol kandidaat te kunnen stellen voor de Olympische Spelen van 2028, wil Nederland zich de komende jaren profileren als Sportland. Twee studenten van de Hogeschool Arnhem-Nijmegen gaan de komende zes maanden onderzoeken of Nederland wat dat betreft iets kan leren van het sportsysteem van Nieuw-Zeeland.

Jelle Schoemaker en Megga Bernhardt zijn derdejaarsstudenten Sport Gezondheid Management aan de Hogeschool Arnhem-Nijmegen. Op zoek naar een onderwerp voor hun afstudeerstage realiseerden zij zich dat de meeste Europese landen op het gebied van sportmanagement min of meer vergelijkbaar zijn met Nederland. Daar is dus weinig voor hen te leren. Landen in Afrika en Azië lopen op het gebied van sportmarketing ten opzichte van Europa achter, dus ook daar valt weinig te leren voor de studenten. Interessanter zijn de Verenigde Staten, Australië en Nieuw-Zeeland, waar meer dan in Europa een sportcultuur heerst en sport goed 'verkocht' wordt.

Na wat rondmailen kwamen Schoemaker en Bernhard in contact met Sport Health and Research Department van de Universiteit van Auckland in Nieuw-Zeeland. “Nieuw-Zeeland is een land met een echte sportcultuur”, verklaart Schoemaker. “Het is dus interessant om te onderzoeken wat de verschillen zijn tussen het sportsysteem in Nederland en dat in Nieuw-Zeeland.”
De twee studenten gaan voor hun onderzoek uit van het Olympisch Plan 2028 van NOC*NSF. Daarin staat dat succesvolle kandidaatstelling voor de Olympische Spelen van 2028 slechts zin heeft als in Nederland in 2016 een 'sportklimaat op Olympisch niveau' heerst. Volgens het Olympische Plan zijn de vijf jaar daarna nodig om te lobbyen en de definitieve kandidaatstelling in uiterlijk 2021 voor te bereiden.

“Om te definiëren wat een sportklimaat op Olympisch niveau is, heeft NOC*NSF een aantal bouwstenen geformuleerd, met per bouwsteen een aantal indicatoren”, legt Schoemaker uit. Die bouwstenen zijn topsport, breedtesport, de publieke belangstelling voor sportevenementen, de publieke belangstelling voor sport in de media, sportwaarden en de maatschappelijke betekenis van sport. Een van de indicatoren voor topsport is het aantal behaalde medailles tijdens Olympische Spelen. “Aan iedere indicator hangt weer een aantal thema's. Voor het aantal Olympische medailles is dat bijvoorbeeld het thema talentontwikkeling”, aldus Schoemaker. “Na de Olympische Spelen van Beijing gaat NOC*NSF de scores van de in totaal 15 tot 20 indicatoren bekend maken.”

Intussen gaan de twee studenten de komende zes maanden in Auckland onderzoeken hoe Nieuw-Zeeland 'scoort' op die indicatoren. Op basis daarvan hopen Schoemaker en Bernhardt conclusies te kunnen trekken over de verschillen tussen de sportcultuur in Nederland en Nieuw-Zeeland. En uiteraard hopen zij aan te kunnen geven όf en wát we in Nederland van Nieuw-Zeeland kunnen leren. Wellicht enkele lessen op het gebied van de efficiëntie van talentscouting en -ontwikkeling. Want Nederland hield bij de Spelen van Athene Nieuw-Zeeland maar net achter zich in de medaillespiegel. En dat terwijl Nederland viermaal zoveel inwoners heeft dan Nieuw-Zeeland!