"Sport als middel? Ondernemers hebben de sleutel in handen"

Sabra Rahiembaks is de oprichter van Sabra's Bootcamp. Zij richt zich specifiek op biculturele pubermeiden, een groep die aantoonbaar minder sport. Bij Sabra's Bootcamp slaagt zij er wel in die meiden structureel te laten sporten. Zij legt uit: "Ik zie dat er vaak geen passend aanbod is. Denk aan meiden die met een hoofddoek willen trainen, of niet willen dat er naar binnen gekeken kan worden via de ramen. Als het aanbod passend is bij de behoefte, dan blijft ook deze doelgroep komen.”

Lodewijk Klootwijk, directeur-bestuurder bij Platform Ondernemende Sportaanbieders, benadrukt het belang van ondernemers als het gaat om groepen met afstand tot sport. Dat zijn immers vaak groepen die geen aansluiting vinden bij de reguliere verenigingssport. "De ondernemende sport was tot drie-vier jaar geleden een witte vlek in het sportbeleid. De uitnodiging om partner te worden bij het Nationaal sportakkoord bracht daar verandering in."

Klootwijk vertelt dat bijna 150 gemeentes de POS hebben benadert om samen te werken en daar zijn veel projecten uit voortgekomen, zoals Out of the Box en ParkKLIMson: "Al die dingen zijn het gevolg van innovaties van ondernemers, die zien dat het leven van mensen daardoor verbeterd kan worden. Onderzoek van Mulier Instituut en de Hogeschool van Amsterdam laat zien dat deze groepen als zij sporten, dat negen van de tien keer doen bij ondernemende sportaanbieders. Ondernemers zijn heel gedreven om sport in te zetten als middel, dus je moet het koppelen. Het komt niet vanzelf goed, het komt hier goed doordat Sabra hier is. Als we het echt structureel willen doen, moeten we het samen doen."

Anouk Dijkshoorn deed onderzoek naar sportbeleid en constateert dat er voor specifieke groepen drempels zijn als het gaat om sportdeelname: "Wat opvalt is dat sportdeelname van meiden achter loopt bij die van jongens. De grootste verschillen zien we in lage inkomensgroepen. Ook als je kijkt naar plezier in sport, zie je dat meiden lager scoren dan jongens in lage inkomensgroepen. Biculturele meiden zijn het minst vaak lid van georganiseerde sport. Er is een reeks van belemmeringen, financieel, toegankelijkheid, ze weten de fondsen niet te vinden, en andere taal… Er zijn ook culturele aspecten: zich niet welkom voelen, de kleren die je moet dragen, de flexibiliteit in aanbod. Al die factoren werken op elkaar in."

Elise van Bergenhenegouwen, onderzoeksadviseur bij POS, legt uit waarom ondernemende sportaanbieders de brug wel kunnen slaan: "Ondernemers hebben juist de daadkracht en het innovatieve vermogen en de flexibiliteit om te zien wat er gebeurt in de wijk en daar op kunnen ze op inspelen." Zij ziet andere drempels: "Je wordt als ondernemer gezien als iets commercieels. Dat ben je ook, maar dat is een drempel voor gemeentes om samenwerking aan te gaan en subsidie te geven. Ondernemers wringen zich vaak in bochten, door bijvoorbeeld een stichting op te zetten. We moeten samenwerken om te laten zien dat ondernemers de sleutel in handen hebben en dat het plaatje van de commerciële geldwolf niet aan de orde is."

De aanwezige sportondernemers – naast Sabra Rahiembaks zijn dat Samira el Idrissi en Pauline de Jager – sluiten  zich bij deze woorden aan en komen met legio voorbeelden. El Idrissi, drievoudig wereldkampioen Taekwondo, kreeg in Amsterdam de vraag van de gemeente hoe ze biculturele meiden konden bereiken. Ze vertelt: "Ik ben de straat opgegaan tijdens schooltijd. Ze gingen niet naar school, dus aan sport dachten ze al helemaal niet. Ik vond het heel interessant om te weten hoe die meiden dachten. Ze vonden het helemaal niet boeiend dat ik wereldkampioen Taekwondo was, ze waren meer geïnteresseerd in fashion. Dus toen heb ik een modeshow georganiseerd, maar ik heb er wel bij gezegd: dan wil ik ook dat jullie sporten en dat slaan op die pads vonden die meiden prachtig."

Toen Idrissi terugkeerde naar haar geboortegrond in Drachten, wilde de gemeente ook daar met haar samenwerken. "Doelstelling was om samen te werken met de verenigingen. Ze zouden twaalf weken sporten en dan doorstromen naar een sportvereniging, maar die meiden wilden niet naar een vereniging. Ze wilden in hun eigen groepje samen blijven sporten. Zo is Idrissi Gym ontstaan. Het beautygedeelte en de fashion, wat de meiden in Amsterdam zo aantrok, ben ik er altijd bij blijven doen. Vanaf 2021 heb ik een eigen locatie, maar huurprijzen zijn hoog. Ik had er nog een baan bij en ik heb een deel van de huurprijs uit mijn eigen salaris betaald. Ik wilde gewoon echt werken met deze doelgroep want daar zit mijn passie."

Het steekt de ondernemers dat zij commerciële tarieven betalen voor accommodatiehuur, terwijl voor sportverenigingen vaak veel lagere maatschappelijke tarieven worden gehanteerd. Volgens staatssecretaris Tielen heeft dit te maken met 'Europese en Nederlandse wet- en regelgeving, maar vanuit de zaal wordt tegengeworpen dat ondernemers in een kwart van de gemeentes wel al maatschappelijke tarieven betalen. Het kan dus wel, maar precies hier ligt een van de drempels tussen ondernemende sportaanbieders en de overheid waar Elise van Bergenhenegouwen eerder over sprak.