Parijs - Rotterdam; de ‘Roparun’ is een hartverwarmend avontuur

door: Babette Dessing | 28 mei 2009 

Zaterdag 30 mei gaat in Parijs de achttiende editie van de Roparun van start. Bij dit loopevenement proberen de deelnemende teams zoveel mogelijk geld in te zamelen voor mensen met kanker. Zeker 275 teams maken zich op voor de eindstreep in Rotterdam, 517 kilometer verderop. Zo ook Martin Daamen die dit jaar voor de vijfde keer van start gaat. Wat maakt de Roparun voor hem zo bijzonder?

‘Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven’, dat is het motto van de Roparun. Volgens de organisatie van deze estafetteloop is het evenement een avontuur voor het leven en dat kan Martin Daamen die dit jaar voor de vijfde keer meedoet alleen maar beamen. “Lekker rennen voor het goede doel, kunnen rekenen op je team en hordes mensen die aan de kant van de weg staan om je aan te moedigen. Kan het mooier in een mensenleven?”

Iedere schakel is onmisbaar
Daamen vertelt verder: “De eerste keer dat ik meedeed, werd ik pas een paar dagen van te voren gevraagd. Het team van de Rotterdamse dienst Stedenbouw en Volkshuisvesting kwam een loper tekort en vroeg of ik mee wilde doen. Ik zei onmiddellijk ‘ja’: ik houd wel van uitdagingen.” Daamen was bepaald geen ongeoefend hardloper, hij had al een aantal marathons achter de rug. “Dat bleek een goede voorbereiding te zijn. De Roparun kun je goed met een marathon vergelijken, alleen ligt het tempo veel hoger.”

Nadat Daamen zich in het avontuur had gestort, was hij besmet met het Roparun-virus. Hij zette daarom een team op voor het bedrijf waar hij zelf werkt, de GGD-Rotterdam Rijnmond. Dit jaar doen zij voor de tweede keer mee. Het team bestaat uit acht lopers die elkaar aflossen en in totaal gemiddeld 65 kilometer lopen, oftewel anderhalve marathon. Elke loper wordt steeds begeleid door een aantal fietsers. Zeker ’s nachts – om bijvoorbeeld de goede route te volgen – is dat geen overbodige luxe. “Iedere schakel is onmisbaar en belangrijk. Zonder de fietsers, begeleiders, catering en masseurs gaat het mis. Je doet dit echt met zijn allen. Als je uitvalt met een blessure heeft het team een probleem en moeten de andere lopers het overnemen. Het is dus echt een teamprestatie”, vertelt Daamen enthousiast.

Feesten en bikkelen
Gemotiveerd wordt hij dan ook zeker door zijn team, maar ook de mensen langs de weg zorgen daarvoor. Elk jaar worden er door steden in Frankrijk, België en Nederland vele activiteiten georganiseerd. Daamen: “Het geeft een ontzettende boost om te horen dat mensen die je niet kent aan de kant staan om je aan te moedigen. Dat is ongelofelijk mooi en hartverwarmend. Zelfs midden in de nacht staan ze langs de weg te gillen. Het is een groot feest.”

Meedoen aan de Roparun betekent echter ook afzien. “Slaapgebrek is het grootste probleem. Je loopt twee uur en hebt dan ongeveer vijf uur rust, maar daarin moet je eten, drinken, douchen en naar de volgende plek rijden. Echt een paar uur slaap zit er niet in en dat zorgt zeker op de laatste anderhalve dag voor uitputtingsverschijnselen, hallucinaties en lichtgeraaktheid.”
 
Bijdragen aan het goede doel
Hoewel Daamen zich na afloop regelmatig afvraagt waarom hij eigenlijk heeft meegedaan, is dat gevoel later snel verdwenen en begint het weer te kriebelen. De deelnemers lopen immers niet alleen voor de teamprestatie, maar proberen zoveel mogelijk geld in te verzamelen voor de kankerbestrijding. Van het geld worden producten gefinancierd waar anders geen geld voor is, als hospices, hoofdhuidkoelers – waardoor de haren na een chemokuur niet uitvallen – en kinderdagen en vakantiebungalows voor patiënten. “Dat zijn natuurlijk geweldige doelen en het is mooi dat ik daaraan kan bijdragen. Verleden jaar is er 4,3 miljoen euro opgehaald en hopelijk gaan we daar met zijn allen dit jaar ver overheen.”

Voor meer informatie over de Roparun: www.roparun.nl
Voor meer informatie over team GGD-Rotterdam Rijnmond: www.roparun-ggd.nl