Laatbloeier verlaat peloton maar stopt niet met fietsen

door: Thomas van Zijl | 24 september 2015

Wielrenster en journalist Marijn de Vries (36) stopt met koersen. Een allesbepalend moment om tot die beslissing te komen was er niet. Ze groeide er de afgelopen twee jaren langzaam naar toe. Dat ze steeds meer last kreeg van haar heup, deed haar wel sneller de knoop doorhakken. Ze maakt nu met haar vriend toekomstplannen buiten het wielrennen, maar er blijf een prominente rol voor de fiets.

Bij haar entree in het peloton was De Vries direct een opvallende verschijning, met name omdat ze debuteerde op pas 30-jarige leeftijd. Zonder jarenlange training en kadaverdiscipline doordringen tot de hoogste rangen binnen het wielrennen, dat was een bijzonder verhaal waar zeker in de eerste races de wenkbrauwen bij gefronst werden. De Vries:

“Het was helemaal niet mijn intentie om te laten zien hoe zogenaamd makkelijk het was om de top te bereiken. Ik wilde zo hard mogelijk fietsen en kijken hoever ik daarmee zou komen. Dat is alles. Overigens, als het echt allemaal zo eenvoudig zou zijn, waarom ben ik dan de enige die erin slaagt?” De Vries draaide voorin mee, zeker in 2013. Ze reed toptien-klasseringen in klassiekers en wereldbekerwedstrijden. “Dat is achteraf bezien mijn beste seizoen geweest, terwijl ik toen dacht dat er zeker nog rek in zat.”

Blessures
De Vries hield plezier in het koersen, maar kreeg de afgelopen jaren steeds meer last van haar heup. “Ik doe daar niet dramatisch over. Blessures horen bij topsport. Het heeft geen zin me af te vragen hoe ver ik nog gekomen zou zijn als ik helemaal fit gebleven was.” Ze constateert wel dat ze de afgelopen koersen voorbij gereden is door rensters die ze voorheen makkelijk achter zich wist te houden. Dat kan te maken hebben met fysiek ongemak, maar ook met de top die steeds breder wordt. De Vries ondervond het aan den lijve:

“Ik ben nu beter dan toen ik begon. Ik begrijp de koers en manoeuvreer een stuk gemakkelijker door het peloton, maar in mijn uitslagen is het niet terug te zien.” Het vrouwenwielrennen heeft dan ook een professionaliseringsslag doorgemaakt. Het ploegenspel wordt bijvoorbeeld steeds beter gespeeld. “Er werd wel eens gezegd dat vrouwen alleen maar achter elkaar aanrijden. Dat is echt niet waar. Wij koersen heel gedisciplineerd, alleen zijn onze wedstrijden minder voorspelbaar dan bij de mannen omdat onze ploegen kleiner zijn. Dat maakt controle van de koers een stuk lastiger.”

Feesten, roken en drinken
De kans dat De Vries - nu ze gestopt is - alle remmen losgooit is klein. De tijd van feesten, roken en drinken lag al achter haar voordat ze goed en wel met wielrennen begon. Toch gaat haar leven er wel anders uitzien. Het gestructureerde en monotone topsportersbestaan zal ze niet missen, maar het blijft de eerste weken wel wennen.

“Jarenlang heb ik me afgevraagd of ik wel goed sliep, genoeg groenten at, hoe mijn rustpols was. Dat zit erin geramd.” Of het allemaal even gezond was, is vers twee. De Vries noemt het een dun lijntje, een kwestie van balanceren. “Ik denk dat het mogelijk is om op een gezonde manier de top te halen, maar er liggen wel risico’s op de loer: te weinig eten, te diep gaan en geen tijd nemen voor herstel. Veel topsporters krijgen daar mee te maken.”

Nu, aan het einde van het seizoen, kan De Vries nog niet goed inschatten of ze het wielrennen erg gaat missen. Dit is de periode dat ze normaal gesproken ook de fiets even niet aanraakt. Het zou pas kunnen gaan kriebelen als de rensters weer volop gaan trainen voor de voorjaarsklassiekers, als de Omloop Het Nieuwsblad zich aandient. Maar ook zonder plekje in het peloton heeft De Vries een goede reden om meer dan eens een rondje te gaan. Naast haar schrijfwerk voor andere Trouw en De Stentor wil ze namelijk samen met haar vriend fietsreizen rond Girona gaan organiseren, gericht op vrouwenstellen. Dat hoeft zeker niet allemaal op topniveau. Voor de Vries is het fietsen meer dan alleen maar sporten.

“Het is een manier om persoonlijk te groeien. Vrouwen winnen aan zelfvertrouwen als blijkt dat dat ze iets met hun lijf kunnen, als ze progressie boeken. Dat heb ik zelf ook zo ervaren.”

Voor meer informatie: www.marijndevries.nl