Jacques Brinkman: “De meeste ouders deugen”

door: Leo Aquina | 22 mei 2025

“De meeste ouders deugen.” Jacques Brinkman reageerde onlangs met deze hartenkreet op een column die Kim Lammers deelde op LinkedIn, waarin de oud-spits van de Nederlandse hockeydames (te) fanatieke ouders langs het sportveld over de knie legt. Brinkman, zelf voormalig recordinternational en tweevoudig olympisch hockeykampioen, vindt dat we elkaar in de sportwereld teveel napraten als het gaat om lastige ouders. 'Laten we de nadruk leggen op de goede dingen, anders gaat iedereen padellen en hebben sportverenigingen het nakijken', reageerde hij eveneens op LinkedIn. In een interview met Sport Knowhow XL gaat hij daar uitgebreider op in.

Jacques Brinkman werkt tegenwoordig als prestatie- en talentcoach bij hockeyclub Den Bosch en heeft in die hoedanigheid dagelijks te maken met ouders. Hij benadrukt dat de vereniging zonder ouders niet kan bestaan en precies daar kwam zijn reactie op de column van Lammers uit voort. “Dat is niet persoonlijk, ik mag Kim heel graag, maar ik vind de andere kant van het verhaal belangrijker. Je hoort constant het verhaal over lastige ouders en corona heeft dat ook nog eens versterkt. Toen mochten er opeens geen ouders meer langs de lijn staan en trainers vonden het wel fijn zonder pottenkijkers, maar in de amateursportwereld heb je die ouders gewoon keihard nodig. En als je de ouders bindt, bindt je indirect ook de kinderen. Verenigingen staan al onder druk, dus laten we betrokken ouders koesteren.”

Eigen ervaring
Zelf is Brinkman ook ouder van twee zonen en een dochter. “Ik maak er wel eens een grapje over dat wij onze kinderen hebben gedrild”, zegt hij. “Ik heb er natuurlijk wel over nagedacht hoe wij dat in het verleden met onze kinderen hebben gedaan. We hebben ze altijd de ruimte gegeven. Ze hadden de mogelijkheid om in onze eigen tuin te sporten en dat hebben ze ook heel veel gedaan. Het is logisch dat ouders het beste willen voor hun kind en als je zelf aan topsport hebt gedaan, twijfel je ook niet aan de mogelijkheden.”

Zoon Thierry schopte het uiteindelijk tot het Nederlands hockeyelftal en werd net als zijn vader olympisch kampioen. Zoon Tim Brinkman voetbalde in de jeugdopleidingen van Ajax en FC Utrecht. “Tim heeft het dan uiteindelijk net niet gered om van zijn hobby zijn beroep te maken, maar wij hebben als ouders nooit gekke dingen gedaan. Onze dochter Julie koos voor het studentenleven. Het heeft allemaal te maken met de keuzes die een kind zelf maakt. Je moet het ook leuk vinden om eindeloos op een trainingsveld te staan. Ik zie tegenwoordig wel vaker ouders zonder topsportervaring en die zijn er enorm mee bezig, organiseren extra trainingen buiten de club om. Ik geef ze dan vaak het advies van joh, zet vooral het plezier voorop.”

Brinkman onderkent het spanningsveld tussen ambitie en doorgeslagen fanatisme: “Dat zie je niet alleen in de sport. Ouders willen ook graag dat hun kinderen naar de beste school gaan en aan de beste universiteit gaan studeren. Je kunt het veeleisend noemen, maar ook gezonde ambitie. Als ouders zeggen 'de kinderen willen het zelf ook' moet je oppassen. Wij zien in Den Bosch ouders die met kinderen helemaal uit Groningen komen voor een strafcornertraining met Maartje Paumen. In Groningen hebben ze nu eenmaal geen Maartje Paumen. Moet je dat doen? Privétrainingen bij hockeyscholen zijn vaak behoorlijk duur. Is dat nodig? Het is belangrijk dat je als club transparant bent naar de ouders toe. Er is vaak veel onwetendheid.”

Omgaan met verlies
In plaats van het gedrag van lastige ouders zonder meer te veroordelen, pleit Brinkman voor begrip: “Natuurlijk is het niet altijd makkelijk. Bij selectiemomenten zie je soms echt wel eens mensen flippen als hun zoon of dochter niet in het eerste elftal zit. Dat moet je als club goed uitleggen, maar ik probeer dat ook positief te zien. Zo’n ouder zit waarschijnlijk thuis met een huilend jongetje of meisje en de meeste ouders willen het gewoon goed doen. Sport is natuurlijk ook keihard en in die context wordt wel eens wat geroepen. Dat heb ik zelf ook wel eens gedaan. Daar kun je ook van leren. En vergeet niet: als aan de ene kant een jongetje of meisje de beslissende bal erin slaat en iedereen staat te juichen, druipen aan de andere kant druipen de verliezers af. Daar moet je in de sport ook mee om leren gaan.”

Volgens Brinkman moet je de betrokken ouders dus niet proberen bij het spel weg te houden. “Bij Den Bosch draaien wij het vaak om. Als we klachten krijgen zeggen we: 'je kunt zelf ook een steentje bijdragen'. Als je ze persoonlijk benadert, nemen ouders graag verantwoordelijkheid. Je moet er aandacht aan besteden en dan kun je die ouders op allerlei manieren betrekken bij de club. Dat heb je als vereniging ook keihard nodig als je kinderen op alle niveaus een leven lang wil laten voetballen en hockeyen. Je kunt heel goed werken met trainers vanuit je eigen jeugd, maar die missen nog de pedagogische en didactische vaardigheden. Dan kun je ouders inzetten als een soort buddy. Daarvoor hebben ze helemaal geen hockeyachtergrond nodig want dat kunnen die jeugdtrainers prima. En dat zo’n ouder dan even wat langer stilstaat bij het team van zijn of haar eigen kind is alleen maar logisch en ook helemaal niet erg. Je moet wel uitkijken dat het niet te vrijblijvend wordt. Ik heb wel eens geroepen: iedereen is welkom. Maar dan komen mensen te pas en te onpas het trainingsveld oplopen. Daar moet je wel een beetje structuur aan geven.”

Uiteindelijk gaat het om de vereniging en dat is precies waarom Brinkman padellen als voorbeeld aanhaalde. “Ik zit zelf ook in een padelgroepje, je appt met elkaar, je huurt een baan en je hebt helemaal geen vereniging meer nodig. Hartstikke leuk, maar in zekere zin ook heel erg asociaal. Als we de verbindende kracht van verenigingen willen behouden, kunnen we niet zonder ouders.”