Grote frustratie bij amateursport over redding van MVV

De verhuizing van VV Standaard naar een nieuwe accommodatie en de totstandkoming van een Boulodrôme voor de Jeu de Boulestichting in Maastricht. Twee voorbeelden van projecten die vertraging oplopen omdat er minder geld beschikbaar is voor het gemeentelijke concentratie- en spreidingsplan voor sportparken. Tot frustratie van een aantal Maastrichtse amateursportverenigingen legt de gemeente wel ongeveer 3,5 miljoen euro op tafel om betaald voetbalclub MVV overeind te houden. “Dat komt uit verschillende potjes”, legt gemeentevoorlichter Bram Loeffen uit.

Het concentratie- en spreidingsplan voor sportparken dateert van 2008. “Toen kampten we in Maastricht met een aantal problemen”, aldus Loeffen. “Er was veel achterstallig onderhoud bij accommodaties en op een aantal punten was het gewoon niet meer veilig. De meeste verenigingen beschikten zelf over accommodaties, anderen huurden bij de gemeente en de tarieven liepen behoorlijk uiteen. Bovendien hadden we een gemiddelde sportdeelname die ver onder het landelijke gemiddelde lag. Ook kampte de gemeente zelf nog eens met een tekort op het onderhouds- en vervangingsbudget voor de buitensportaccommodaties.” De gemeente stelde een veelomvattend plan op met twintig projecten. De totale kosten werden begroot op ongeveer twintig miljoen euro.

“Er is een keuze gemaakt voor kwaliteit boven kwantiteit”, legt Loeffen uit. “De gemeente heeft toen gezegd: we gaan schoon schip maken, maar we kunnen er niet meer geld bijdoen. We gaan daarom aan de ene kant bezuinigen door het aantal sportparken terug te brengen, maar aan de andere kant investeren we in de andere pijlers. Consequentie van het plan is dat niet iedere vereniging meer over een eigen sportpark beschikt.” Bij veel verenigingen zorgde dat voor de nodige reserves. Afgesproken werd dat het plan zou beginnen met een pilot van vijf jaar. In 2013 zou er een evaluatie volgen. “Dan zien we of we op de goede weg zijn en kunnen we het spreidingsbeleid over de hele stad uitrollen”, aldus Loeffen.

Voordat het evaluatiemoment werd bereikt, trapte de gemeente echter op de rem. Het plan bleek meer te kosten dan begroot, maar belangrijker nog: er was veel minder geld beschikbaar. “Een groot deel van het spreidingsplan wordt bekostigd uit grondopbrengsten. Vanwege de economische crisis zijn die grondopbrengsten lager, want er worden minder huizen verkocht”, verklaart Loeffen. In januari 2011 werden de plannen bijgesteld. Tot de evaluatie in 2013 is er nog slechts 1,9 miljoen euro beschikbaar. Een aantal projecten wordt daardoor uitgesteld.

“De horizon van het plan is 2020, daar gaan we nog steeds vanuit, mits de gemeente bij de evaluatie in 2013 besluit dat we op de goede weg zijn”, zegt Loeffen. “Er wordt niets geschrapt, maar er wordt wel uitgesteld tot na de pilot. Verenigingen kunnen bijna niet wachten. In die zin wordt het naar achteren geschoven en hebben ze de komende jaren niet de voorzieningen waarop ze gehoopt hadden. Daar zijn we echter altijd heel duidelijk in geweest. We kunnen pas in 2020 bij die stip aan de horizon zijn.” Voorbeelden van clubs die langer op hun gedroomde nieuwe faciliteiten moeten wachten, zijn de al genoemde VV Standaard en de Stichting Jeu de Boules, maar ook hockeyclub MHC, die niet op korte termijn kan rekenen op de aanleg van een vierde kunstgrasveld.

In een venijnig commentaar op de website van ‘De Limburger’ wordt MHC opgevoerd als een modelsportclub: ‘Degelijk bestuur, een groeiend ledental, toevluchtsoord voor jong en oud, studenten en gehandicapten, passend bij de Maastrichtse ambities om jongeren met goede voorzieningen aan de stad te binden. Dát MHC kreeg deze week te horen dat er voorlopig geen geld is voor de aanleg van een toegezegd én hoogst noodzakelijk vierde speelveld. Geld dat er de afgelopen maanden wel in overvloed was voor een vereniging die wegens decennialang wanbeheer permanent een beroep deed op de stadskas.’

Want het bijna failliete MVV klopte in mei 2010 aan bij de gemeente. Er was een nieuw bestuur en er kwam een saneringstraject waar hulp van de gemeente bij nodig was. De gemeente moest een achterstallige schuld van 1,7 miljoen euro kwijtschelden en werd gevraagd het stadion overnemen. De Raad ging hiermee akkoord, totale kosten: ongeveer 3,5 miljoen euro. Hoe rijmt de gemeente dat met de bezuinigingen op de amateursport? “Dat is een moeilijke boodschap”, geeft Loeffen toe. “Ooit hebben we als gemeente afgesproken MVV niet meer te helpen. Dat behoort niet tot de kerntaken van de gemeente en het mag ook niet. Het Geusselt-stadion is aangekocht vanuit het oogpunt van stadsontwikkeling. Het stadion ligt namelijk in het Geusseltpark en dat zijn we aan het renoveren. Daar ligt een groot masterplan aan ten grondslag. Er worden kantoren gebouwd en woningen. Voor dat masterplan zou het nadelig zijn als er een leeg stadion zou komen te staan. Dat stadion is aangekocht vanuit het oogpunt van stadsontwikkeling. ”

En het kwijtschelden van de lening? “Die 1,7 miljoen was de gemeente sowieso kwijt geweest”, vervolgt Loeffen. “Als je die schuld kwijtscheldt en het stadion overneemt, zit je in dezelfde situatie als voorheen alleen heb je dan wel een stadion in je gebied liggen met alle reuring eromheen, en je hebt een voetbalclub gered.” Is het uiteindelijk een politieke keuze? “Dat is het altijd”, aldus Loeffen. “Maar het geld voor MVV en het geld voor de amateursportaccommodaties komt uit verschillende potjes. Je kunt die twee besluiten naast elkaar leggen, maar er zit natuurlijk wel een half jaar tussen. Je zou bijvoorbeeld net zo goed kunnen zeggen dat de gemeente Maastricht wel geld uitgeeft aan het ondertunnelen van de A2 en niet aan de ontwikkeling van buitensportaccommodaties.”