Wie een internationale bijeenkomst over sport bezoekt, verwacht verhalen over prestaties, talentontwikkeling, topsport of accommodaties. Tijdens een sessie over sport en inclusie op het UNESCO Global Forum against Racism and Discrimination op 29 oktober in Den Haag gebeurde vrijwel het tegenovergestelde. Er werd nauwelijks gesproken over winnen.
12 november 2026
Nieuws
Dat klinkt misschien als een open deur. Een congres over racisme en discriminatie draait immers om grotere thema’s. Steeds vaker wordt sport gezien als middel om maatschappelijke doelen te bereiken. Dat varieert van gezondheid en participatie tot sociale cohesie, kansengelijkheid en het bestrijden van discriminatie. De vijf internationale panelleden benaderden sport dan ook als maatschappelijk instrument, waarbij de vraag is wie er mee kan doen, zowel bij het sporten zelf als langs de lijn. En misschien nog belangrijker: wie er mee mag beslissen.
Tijdens de sessie kwam die ontwikkeling vanuit heel verschillende invalshoeken voorbij. De Nederlandse oud-basketbalinternational Chatilla van Grinsven sprak over psychologische veiligheid binnen teams. Niet talent maar het gevoel erbij te horen, bleek volgens haar vaak bepalend voor prestaties. De Botswaanse bestuurder en eveneens oud-topbasketballer Boineelo Hardy wees erop dat sportbeleid zich veelal richt op mensen die al zichtbaar zijn binnen verenigingen en bonden, terwijl grote groepen sporters buiten beeld blijven. En voormalig Engels voetbalinternational Paul Elliott stelde dat de discussie over inclusie uiteindelijk niet op het veld wordt beslist, maar in bestuurskamers. Hun gemeenschappelijke conclusie: toegang tot een sport alleen is niet genoeg.
Dat werd misschien wel het duidelijkst in de bijdrage van de Boliviaanse bergbeklimster Lita Gonzales. Als vertegenwoordiger van de internationaal bekend geworden Cholitas Escaladoras vertelde zij hoe inheemse vrouwen jarenlang te horen kregen dat professioneel bergbeklimmen niets voor hen was. Inmiddels beklimmen zij de hoogste toppen van Zuid-Amerika, zonder afstand te doen van hun traditionele kleding en culturele identiteit. Haar achterliggende boodschap raakte de vraag of deelname betekent dat mensen zich moeten aanpassen, of dat systemen zich ook kunnen aanpassen aan mensen.
"De mensen die beslissingen nemen, zouden een afspiegeling moeten zijn van de gemeenschappen waarvoor zij beslissingen nemen"
Paul Elliott
Dat is een vraag die niet alleen speelt in Bolivia. Ook in Europa worstelen sportorganisaties met de vraag hoe representatief zij eigenlijk zijn. Wie zitten er in besturen? Wie bepalen beleid? Wie worden gehoord wanneer keuzes worden gemaakt? Volgens Elliott ontstaat daar vaak een merkwaardige tegenstelling. Op het speelveld is de diversiteit groot. In bestuurskamers veel minder. "De mensen die beslissingen nemen, zouden een afspiegeling moeten zijn van de gemeenschappen waarvoor zij beslissingen nemen", stelde hij.
Een vergelijkbare gedachte kwam terug bij Bob Verbeeck, oprichter van Golazo. Vanuit zijn ervaring met grote sportevenementen zag hij hoe de focus langzaam verschuift van competitie naar bredere maatschappelijke waarde. Hij verwees naar een recent hardloopevenement, georganiseerd in samenwerking met de Nelson Mandela Foundation, waarbij niet de prestatie centraal stond, maar waarden als respect, waardigheid en solidariteit.
Geen van de panelleden presenteerde sport als oplossing voor maatschappelijke problemen. Niemand beweerde dat racisme of discriminatie verdwijnen door een voetbalwedstrijd of een hardloopevenement. Wat zij wel deelden, was de overtuiging dat sport iets kan bieden wat in veel andere maatschappelijke domeinen moeilijk is te organiseren: ontmoeting. Mensen die elkaar normaal niet tegenkomen, delen er dezelfde ruimte, regels en ervaringen.
Daarmee kwam de discussie uiteindelijk uit bij een onderwerp waar sportbestuurders en beleidsmakers niet altijd direct aan denken: ontwerp. De titel van de sessie luidde niet voor niets Equity by Design. De centrale gedachte was dat inclusie niet geen sluitpost mag zijn, maar vanaf het begin onderdeel moet zijn van beleid, evenementen en organisaties. Niet eerst een systeem bouwen en daarna kijken wie er buiten valt, maar vooraf nadenken voor wie dat systeem bedoeld is en van daaruit een organisatie opbouwen en inrichten.
Deel dit bericht:
Door: Emilie Maclaine Pont
0 reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Voeg je reactie toe
Wij sturen jou één keer per week een e-mail met de belangrijkste opinies en artikelen van Sport Knowhow XL.
