Boost kwetsbare jongeren via mix basketbal, rap en dans

door: Marc Hoeben | 19 mei 2016

Move Forward is een non-profit organisatie die zich het lot van jongeren in de puberleeftijd 'met een rugzak' aantrekt. Waar de stichting hulp kan bieden, maakt niet eens zo veel uit. Initiatiefneemster Nina Schmid volgt haar hart, het bracht haar al naar Haïti en naar Rotterdam-Zuid en het is de bedoeling dat dit jaar een project op de Filippijnen van de grond komt. Waarbij alles opnieuw draait om een mix van basketbal, rap en dans, teneinde het leven voor de jongeren een boost te geven.

Ze zegt het maar zoals het is. Nina Schmid voelde zich in haar eigen jeugd nooit bijzonder gestimuleerd om haar eigen talenten te ontdekken. “Dat was zo tot ik een jaar of negentien was. Toen kwam ik aanraking met enkele sleutelfiguren voor me. Ze hebben me zelfvertrouwen gegeven en gestimuleerd mijn talenten te ontdekken. Dat is zo enorm belangrijk, dat je zelfvertrouwen wordt opgekrikt.”

Schmid deed de opleiding voor dansdocent aan de theaterschool in Amsterdam. Sindsdien geeft ze les aan asielzoekerscentra. Ze kwam via weerbaarheidstrainingen – waarbij ze zelf het dansgedeelte verzorgde – in aanraking met de basketbaltrainingen. Later ontmoette ze Martin Esajas, die een bekende is in deze sport en op hoog niveau heeft gespeeld. Hij is een bekende beveiliger in Amsterdam en was oprichter van 'Aardige Portiers'. De twee deelden een zekere bevlogenheid, als het ging om het lot van jongeren in kwetsbare omstandigheden. “Opgroeien kan heel hard zijn voor zulke jongeren. De ouders zijn soms alles kwijt, zijn hun eigen trauma’s aan het verwerken en maken zich om andere dingen druk dan hun kinderen.”

Ellende op Haïti
Ze wilde ‘iets’ gaan opzetten in het buitenland en was getriggerd door de ellende op Haïti, zegt Schmid. “In 2010 was er een aardbeving, daarna een cholera-epidemie en toen de storm Sandy. Martin en ik besloten daar heen te gaan met een team om een programma voor jongeren op te zetten met basketbal en dans. Naast crowdfunding heb ik mijn appartement opgezegd en al mijn geld erin gestoken. Voor dit eerst project was er zo een bedrag van 12.000 euro.”

In 2014 ging ze op die manier met een groep vrijwilligers naar Haïti, naar een buitenwijk van de hoofdstad Port-au-Prince. “We hebben eerst aansluiting gezocht en gevonden met lokale mensen. Onze middelen waren beperkt, dus het moest ook wel op die manier. We hebben een plan van aanpak gemaakt en het lag nog allemaal redelijk ingewikkeld. Ze wilden toch weten wat we precies kwamen doen en ik moest duidelijk maken dat ik niet weer een blanke was die ontwikkelingshulp kwam brengen. Maar dat we met hun kennis en onze kennis een gezamenlijk project wilden realiseren.”

100 wezen, de allerarmsten
Bij het project werd ingezet op honderd jongeren. “Het ging om wezen, om de allerarmsten. Ze werden geselecteerd door docenten van lokale scholen.” In tien dagen werd dans en het opdoen van basketbalskills een belangrijk ding in hun leven. “Wij brachten de ballen en de gettoblasters mee, we gaven de lessen, na die tien dagen kregen de kinderen medailles en certificaten. Maar in de volgende maanden moesten de lokale mensen de vervolgprogramma’s oppakken.”

Eind 2014 stopte het programma, tot spijt van Schmid. “De lokale partner vroeg financiële compensatie, dat was niet mogelijk . Na die pilot is er op Haïti geen vervolg gekomen. Heel jammer.”

Het bracht haar met de stichting Move Forward wel weer naar Nederland. Naar Rotterdam-Zuid (‘een aandachtsgebied vanwege lage gezinsinkomens en criminaliteit’) om precies te zijn, waar ze met behulp van subsidie in de zomer van 2015 een nieuw project van de grond kon trekken. “Aan de dans en het basketbal hebben we het element van rap toegevoegd, omdat we het idee hadden dat het de jongeren zou aanspreken. We hebben Broederliefde en Winne ingezet, die zijn echt knetterpopulair onder de jeugd. Dat heeft geholpen.”

Gouden tickets
Move Forward zocht en vond een succesvolle samenwerking met straatcoaches, buurtwerkers, de voedselbank en opvanghuizen. Opnieuw draaide het om een groep van honderd jongeren en een tijdsspanne van tien dagen. “We hebben gouden tickets gedrukt en die uitgedeeld. Het moest erop lijken alsof ze voor een exclusief feest werden uitgenodigd. We hebben ons vooral gericht op kinderen met een ingewikkelde thuissituatie.”

Na de tien dagen hield het niet op. Via een samenwerking met de culturele instelling SKVR in Rotterdam werd getracht de jongeren met dans binnenboord te houden. “Dat is wel gelukt, durf ik te zeggen. We hebben er nog 21 die volledig aan dans doen. Anderen zijn doorgestroomd naar basketbalvereniging Rotterdam-Zuid. Velen basketballen nog, maar doen dat op pleintjes, zonder lidmaatschap van een vereniging. Onze basketbalcoach en tevens straatcoach, Alpha Sow, heeft met velen van hen nog contact.”

Beoordeling project: cijfer 8,5
Een evaluatie leerde dat de jongeren het project met het cijfer 8,5 beoordeelden. “Dat betekent volgens mij dat we dicht bij hun beleving hebben gestaan.” Van verschillende kanten krijgt Schmid in Rotterdam ook dit jaar de vraag voorgelegd of ze doorgaat met een nieuw project. “Ik zou dat wel willen, maar om honderd jongeren tien dagen mee te laten doen aan ons programma kost 35.000 euro en dat hebben we niet. We zijn momenteel in gesprek met het Jeugdcultuurfonds en het SKVR voor een vervolg.”

Lukt het niet in Rotterdam, dan misschien toch wel op de Filippijnen. “Daar is in november 2013 een tyfoon geweest. De noodhulp is er inmiddels vertrokken, dit is echt zo’n moment waarop wij willen inspringen. Een grote groep jongeren is wees geworden. Het project staat in de startblokken, onze lokale partner wil graag samenwerken. Hopelijk kunnen we er in december met wat extra financiële steun naar toe. Maar het werven van fondsen is wel iets waar ik en de anderen zich niet graag mee bezig houden. Als iemand ons daarbij kan helpen, juich ik dat enorm toe.”

Voor meer informatie: www.moveforward.org