Beter achter de kassa dan Olympisch kampioen

De Vries, oud marathon- en langebaanschaatser en vijfvoudig wereldkampioen op de ploegenachtervolging, vreest dat steeds minder talenten in de toekomst nog voor de topsport kiezen vanwege de financiële onzekerheid. Voor hemzelf bracht de keus om zich vol op topsport te storten indertijd ook risico's met zich mee: "Ik heb jarenlang marathons gereden. Daar verdiende ik genoeg om mijn onkosten eruit te halen, maar ik moest ernaast ook werken. Op een gegeven moment heb ik de keuze gemaakt om te stoppen met werken en dat heeft goed uitgepakt, maar het was een risico en ik leefde toen ook heel anders dan nu."

Zelf hing hij zijn schaatsen zes jaar geleden aan de wilgen, maar De Vries is nog altijd begaan met de (financiële) positie van topsporters. Met de enquête wilden NLSporter en de NOC*NSF Atletencommissie het beeld corrigeren dat die hun schaapjes allemaal op het droge hebben: "De meeste topsporters hebben een minimuminkomen en wij merken dat er een heel ander beeld bestaat als we met dat verhaal bij de regering of andere stakeholders aankloppen. De voetballers, wielrenners en langebaanschaatsers hebben het goed, maar voor de grootste groep topsporters in Nederland ziet het er financieel heel anders uit. Het zou mooi zijn als alles zichzelf commercieel kon bedruipen, maar niet iedere sport heeft de populariteit om dat te kunnen. We vinden het als Nederland belangrijk om op meer onderdelen mee te doen en dat komt met een prijskaartje."

Het onderzoek van de Atletencommissie en NLSporter werd gehouden onder topsporters van TeamNL. "Dat zijn atleten met een status", aldus De Vries. "Eigenlijk is dat het topje van de ijsberg. Je moet tot de top-8 van de wereld of de top-5 van Europa horen. Dit zijn de allerbeste atleten van Nederland en van die groep heeft ongeveer 70 procent financieel niet meer dan drie maanden reserve." De respons op de enquête was 27 procent. Daar zou je de conclusie uit kunnen trekken dat 73 procent van de ondervraagden het onderwerp kennelijk niet belangrijk genoeg vond en dat het dus allemaal wel meevalt. Dat wijst De Vries resoluut van de hand: "In vergelijking met de gemiddelde percentages bij enquêtes ligt het responspercentage juist hoog. Daar komt bij dat topsporters geconditioneerd zijn om zo min mogelijk naast hun sport te doen. Ik ken zelfs atleten die hun e-mail nooit lezen."

De stipendiumregeling, in 2001 opgezet als basisinkomen voor topsporters die geen of onvoldoende inkomen hadden om van te leven, voldoet volgens de Atletencommissie en NLSporter niet meer. De Vries: "Het belangrijkste bezwaar is het harde toetsingsmoment. Er wordt ieder jaar getoetst en je kunt een heel seizoen supergoed hebben gepresteerd, maar als je op het WK een slechte dag hebt, kun je de A-status zomaar kwijt zijn. En dan is er nog de bijverdienregeling. Je mag tot een bepaald bedrag bijverdienen, maar elke euro boven de zogenaamde bijverdiengrens wordt in mindering gebracht op het stipendium. Dat beperkt topsporters zowel in het opdoen van werkervaring naast de topsport, als in de mogelijkheden voor maatschappelijke ontwikkeling en het opbouwen van een financiële buffer. Bovendien bouw je in de tussentijd ook nog geen pensioen op."

De Vries houdt zich als voorzitter van de atletencommissie van de internationale schaatsbond ISU ook internationaal bezig met de positie van topsporters. Het feit dat het IOC jaarlijks 2,5 miljard euro omzet, terwijl er nog altijd sporters zonder inkomen deelnemen aan de Olympische Spelen is hem een doorn in het oog: "Stel je de Olympische Spelen voor als een bedrijf en de sporters als werknemers, dan is het nu zo dat iedereen stage kan lopen op een prachtig kantoor, maar tegen de tijd dat je een salaris wil verdienen, krijg je nul op het rekest. Ik probeer dat wel te agenderen bij het IOC en ik heb er ook wel met Pau (Pau Gasol, voorzitter van de atletencommissie van het IOC) over gesproken, maar internationaal is mijn invloed beperkt."