Skip Navigation LinksHome-Nieuws-Open Podium-Item

Wag the dope 12 maart 2013

door: Henk Kraaijenhof

'Wag the dope': de titel van deze column is geïnspireerd op de titel van de film 'Wag the dog' uit 1997: waarin een president (nee, natuurlijk niet de Amerikaanse) die een minderjarig meisje verkracht heeft een oorlog begint om de media en het volk van zijn eigen daden af te leiden.


Ik schreef het al eerder: 'doping is opium voor de media'. Het leidt de aandacht af van andere en wellicht veel grotere problemen die de sport kent. Ik noem er slechts enkele zoals belangenverstrengeling en fraude, matchfixing (over bedrog gesproken), de status van de sporter, de gezondheid van de sporter, geweld op en rond de sportvelden, enz. Problemen die continu naar de achtergrond verschuiven vanwege de hysterische aandacht voor doping.

Want het is leuk om de topsport en de topsporter voortdurend onder de microscoop te bestuderen, maar laten we het geheel in een breder verband trekken. Na van 1981 tot 2004 werkzaam te zijn geweest in de topsport als trainer en adviseur van topsporters, beschrijf ik een weinig gehoorde visie, namelijk die uit de loopgraven van de frontlinie van de sport zelf. Van de nog actieve sporters hoeft u al geen eerlijke of betrouwbare mening meer te verwachten, want elke poging tot nuance in het dopingdebat maakt hen automatisch tot verdachte. Dus zullen ze keurig netjes zeggen dat ze tegen dopinggebruik zijn, zelfs als ze zelf gebruiken. Wij maken dat ze geen andere keus hebben.

Doping, waar gaat het over? Ach, wie het weet mag het zo langzamerhand zeggen. Er bestaat nog niet eens adequate definitie; zelfs de zogenaamde experts zijn er het niet over eens en de dopinglijsten veranderen van maand tot maand en verschillen van sport tot sport, van organisatie tot organisatie en van land tot land. Van enige juridische harmonie is absoluut geen sprake.
 
Advocaten komen dan ook met een lachwekkende definitie: een stof moet om doping te heten aan twee van de drie onderstaande criteria voldoen:
• het moet (mogelijk) prestatiebevorderend zijn (zoals koffie);
• het moet (mogelijk) schadelijk zijn voor de gezondheid (zoals suiker of 8 liter water);
• het moet in strijd zijn met de Spirit of Sport (jawel, hoofdletters) die weer gekenmerkt wordt door elf waarden:
1. ethiek, 'fair play' en eerlijkheid;
2. gezondheid;
3. uitmunten in prestatie;
4. karaktersterkte en ontwikkeling;
5. vreugde en plezier;
6. teamwork;
7. toewijding en inzet;
8. respect voor regels en wetten;
9. respect voor jezelf en andere deelnemers;
10. moed;
11. gemeenschap en solidariteit.

Het zijn precies de eisen die ik stel aan mijn eigen werknemers, dus die lijst hangt in ons kantoor bij de voordeur.

Maar tegen hoeveel van deze elf waarden moet de sporter zondigen zodat hij/zij zondigt tegen dit criterium als geheel? Moeten deze criteria voor altijd gelden, of mag ik ook eventjes geen moed betonen. En als ik geen moed betoon en geen vreugde en plezier in mijn sport heb, en een kop koffie drink, ben ik dan een dopingzondaar of nog niet? Geen van deze criteria is specifiek voor sport. En lees ze nog eens goed en plak deze criteria nu op bijvoorbeeld de politiek en het bedrijfsleven, bijvoorbeeld de bankwereld, en huiver.

Waar die regels ook nageleefd worden, in ieder geval niet binnen de organen en instanties die deze regels zelf bedacht hebben. Of denk anders maar aan de Rabobank die de vermoorde onschuld speelt, over het overtreden van de regels binnen de wielersport en een week daarna zelf een boete van honderden miljoenen moet betalen vanwege overtreding van de regels die voor henzelf gelden. Een schrille vergelijking dunkt me. Het is altijd interessanter anderen tegen jouw scherpe meetlat te houden dan zelf de maat genomen te worden.

Maar laten we voor het gemak en de tijd even kijken naar de gezondheid van de sporter. Hoe druk maken wij ons daarover? Of over de gezondheid van onze medemens in het algemeen? Wees eerlijk, eigenlijk niet. Dodelijke olympische afdalingen bij het bobsleeën en rodelen, een steeds zwaarder wordende Tour de France (komend jaar maar liefst twee keer de Alpe d’Huez), worden er nog marathons gelopen zonder dodelijke afloop en waar blijft het verbod tegen alpinisme, één van de meest dodelijke sporten die we kennen? (op de K2 - de een na hoogste berg ter wereld - komt 10.7% niet terug beneden, op de Mount Everest - de hoogste berg ter wereld - is dat 'slechts' 5.8%).

Maar wie staat er op en roept op aan deze suïcidale waanzin een halt toe te roepen in het kader van het beschermen van de gezondheid van de sporters? Ja, doping kan gevaarlijk zijn voor de gezondheid. Maar we hebben het dan meestal niet over de stoffen zelf, maar over misbruik van medicamenten. In vrijwel alle gevallen hebben we het dan over absurd hoge doseringen over veel te lange tijd. Dat daar schade uit ontstaat is logisch en dat dat kan leiden tot een dodelijke afloop, dat klopt. Maar over hoeveel gevallen spreken we dan op jaarbasis? Tenslotte wordt doping - bijvoorbeeld anabolica - al sinds de jaren zeventig gebruikt ('breakfast of champions'). We zouden veertig jaar later daar toch minstens de zware gevolgen van moeten kunnen zien.

Een mooi retorisch betoog wellicht, maar hier zijn wat harde cijfers en niet uit eigen koker. Als we het gevaar van bijvoorbeeld anabolica-gebruik als meest genoemde gevaarlijke dopingmiddel moeten beoordelen, voor zowel het individu als de maatschappij, dan is dat namelijk al gedaan in het rapport: 'Ranking van drugs. Een vergelijking van de schadelijkheid van drugs'. Een rapport van wetenschappelijke experts, toxicologen, epidemiologen, enz. uit 2009, uitgevoerd door het RIVM in opdracht van het Ministerie van VWS. Hieruit blijkt dat anabolica tot de minst schadelijk middelen behoren. Minder schadelijk dan alcohol, amfetamine, cocaïne, cannabis (!), benzodiazepinen, ecstasy of tabak (J.G.C. van Amsterdam: 'Ranking van drugs. RIVM rapport 340001001', 2009). We hebben het dan nog niet eens over de gezondheidsschade door suiker of fast food, over schadelijke stoffen in drinkwater of vlees of over fijnstof.

Een ander stuk informatie: wetenschappers kwamen tot de conclusie dat testosteron-injecties een veilig anticonceptiemiddel voor mannen zijn. En dan hebben we het over gebruik over lange termijn, dus niet een paar weken. Resultaat van onderzoek bij 1045 mannen: 'Monthly injection of 500 mg TU provides safe, effective, reversible, and reliable contraception in a high proportion of healthy fertile Chinese men' (Gu, Liang; J.Clin.Endocrin. Metab. Vol, 94, Juni 2009, pg.1910.).

En ter vergelijking:
• alleen al het anti-acne middel Diane 35 was in de laatste jaren verantwoordelijk voor minimaal elf doden (NRC Handelsblad 4 maart 2013). Maatregelen van de overheid: geen;
• in Nederland sterven per jaar ongeveer 3.000 mensen door vermijdbare medische missers (W.G Verkruisen, Nederlands Juristenblad);
• in Nederland worden per dag ongeveer 200 mensen in een ziekenhuis opgenomen wegens verkeerd gebruik van medicijnen (H. Beijer, Wetenschappelijk Instituut van Nederlandse Apothekers);
• per jaar sterven er ongeveer 540 mensen door langdurig gebruik van pijnstillers (ook veel gebruikt door topsporters, maar staan niet op de dopinglijst (H.Vonkeman, Medisch Centrum Twente));
• ook overlijden er ongeveer 300 mensen door gebruik van hartmedicatie (S. Straus, Erasmus Universiteit).

Afgeronde getallen over de laatste jaren:
• 100 mensen stierven aan het directe gebruik van harddrugs;
• 800 mensen stierven door direct gebruik van alcohol;
• 1.500 mensen stierven door alcohol als secundaire doodsoorzaak;
• 20.000 mensen stierven door de gevolgen van roken.

Nu is elk overlijdensgeval door het gebruik van doping er eentje teveel, begrijp me goed, maar bovenstaande getallen laten zien dat wie serieus genomen wil worden als hij spreekt van het beschermen van de gezondheid van zijn medeburgers er nog heel wat andere prioriteiten voorrang zouden moeten verdienen.

Waarom dan toch die hysterie over het gebruik van anabolica en andere dopingmiddelen?

Wellicht het 'Reefer Madness'-effect? Een film uit 1936 zorgde ervoor dat cannabis tot op de dag van vandaag een slechte naam heeft in de VS. Het eenmalig gebruik van cannabis kan immers leiden tot verkrachting, doodslag en krankzinnigheid, dat weet toch iedereen die de film gezien heeft. Ik ben er zeker van dat we in Nederland - ondanks de problemen van langdurig cannabisgebruik - toch een wat andere visie daarop hebben. In de VS geldt voor cannabisbezit als overtreding één jaar cel en 2.000 dollar boete. Geen wonder dat 12-13 % van de mensen die in de VS in de gevangenis zitten, dat te danken hebben aan cannabis. In 2005 werden er 787.000 Amerikanen gearresteerd vanwege cannabisbezit of -gebruik. Stel, we zetten alleen al alle anabolicagebruikers achter slot en grendel, dan heeft Nederland er ook minimaal 160.000 arrestanten bij.

Maar goed, daar betalen we tenslotte ook belasting voor. Want we weten het, net als in Reefer Madness: anabolica leidt tot onder meer kanker, impotentie, hartinfarcten en 'roid rage' of wel ongecontroleerde agressie. Alleen jammer dat daarvoor geen enkel degelijk en hard wetenschappelijk bewijs is.

Deze discussie wordt met name gevoerd door mensen met weinig of geen verstand van zaken en zoals meestal, hoe minder verstand van zaken, hoe sterker de mening. In de dopingdiscussie regeert de onderbuik als nergens anders. Over interviews bij Oprah en verassende onthullingen, vrijwel altijd achteraf. Vaak beperkt men zich tot krantenberichten over topsporters, maar dan nog heel selectief.

Hoeveel hebben we niet gelezen over het cocaïnegebruik van Yuri van Gelder, maar hoe weinig over het cocaïne- en MDMA-gebruik van Olympisch zilveren medaille winnaar in het hockey, Jesse Mahieu? Nog steeds hoor ik over de door Ajax verloren Champions League-finale tegen Juventus - in 1996 - die Cup zou terug moeten naar Amsterdam vanwege vermeend dopinggebruik bij Juventus. Mijn vraag: geeft Ajax dan ook alle cups terug die het won, omdat zijn eigen spelers waren gedoped door toenmalig clubarts Dr. Rolink, te weten met amfetaminen en anabolica, terug aan de eerlijke winnaar van die duels? Kijk, daar hoor ik dus nooit iemand over. Jouw doping is natuurlijk veel erger dan mijn doping.

En waar leidt dit allemaal naartoe? Dat is niet moeilijk te voorspellen, die trend is immers al een jaar of wat geleden ingezet. Sleutelwoorden in stoere bestuurderstaal als: zerotolerance, nog meer regelgeving, meer controles, strengere straffen, criminalisering, en corruptie. Na jaren uitgevochten juridische schermutselingen bij verschillende instanties, met terugwerkende kracht worden tien jaar oude medailles weer ingenomen en records ongeldig verklaard, maar who really cares? Een spiraal die eindigt in een zwart gat zonder oplossing. Dit gaat niet alleen ten koste van de topsport, maar ook van de breedtesport en de recreatiesport als geheel.

En eigenlijk hebben we het geheel allemaal al eens voorbij kunnen zien trekken. Denk aan de prohibitie in de VS, het meest grootschalige (en meest mislukte) experiment op dit gebied. Het genadeloze verbod op alcohol, dat slechts leidde tot meer alcoholisten dan ooit tevoren, zelf gestookte giftige alcohol, de opkomst van de georganiseerde criminaliteit en corruptie die als nooit tevoren bloeide. Maar voor wie de lessen uit de historie niet geleerd heeft is hier de 'war on doping’, even kansloos als 'the war on cancer', 'the war on drugs' en 'the war on terrorism'. Een goed idee voor enkelen die er belang bij hebben, een bedreiging voor vele onschuldige burgers en een dure poppenkastvoorstelling voor vele anderen.

De topsport en daarmee ook zijn voedingsbodem - de sport in alle andere geledingen - staat onder druk door verschillende oorzaken. Maar op dit moment staan we qua beleid over doping voor een keuze: gaan we door op de ingeslagen weg van repressie, wantrouwen en criminalisering, of hebben we de moed om - net zoals ons land dat destijds had in het beleid ten aanzien van cannabisgebruik - voorop te lopen met een liberale koers? Dat zou die veelbesproken VOC-mentaliteit zijn waar zo vaak naar gerefereerd wordt. Het zou ook getuigen van realiteitsbesef, toekomstvisie en inzicht in de menselijke psyche en historisch besef. Of we dat hebben? Ik durf het te betwijfelen, gezien de tegenkracht van belanghebbenden. Maar de toekomst zal het ons leren, net zoals de Prohibitie een goede maar in alle opzichten dure les was voor de VS, goedschiks of kwaadschiks.

'Morele verontwaardiging is in de meeste gevallen: 2% moreel, 48% verontwaardiging en 50% jaloezie' - Vittorio de Sica


Henk Kraaijenhof is performance consultant bij zijn eigen bedrijf Vortx. Verder was hij was atletiekcoach van o.a. Nelli Fiere-Cooman, Merlene Ottey, Troy Douglas en Letitia Vriesde. Verder was hij consultant van de Engelse rugbybond, coördinator van de krachttraining van het Nederlands herenhockeyteam, conditietrainer van o.a. tennisser John van Lottum en tennisster Mary Pierce, consultant bij voetbalclub Juventus en bondstrainer van de KNAU bij de heren, dames en junioren. Kraaijenhof is ook één van de oprichters van NLcoach, de belangenbehartiger van trainers en coaches.

« terug

Reacties: 18

-
12-03-2013
De inhoud van deze prima column van Henk Kraaijenhof is in lijn met een ingezonden stuk in de Volkskrant door Jan Glorie => http://bit.ly/13Tg9ey Ook de moeite van het lezen waard! Felix Jongbloed
-
12-03-2013
Dank, interessant artikel, het geeft goed weer hoe dopinggebruikers en -verstrekkers denken. Dat horen we te weinig.
-
12-03-2013
Henk, scherpe analyse, zeer mee eens. Ik wil je titel graag met enkele harde bewijzen kracht bij zetten. Net als in 'Wag the dog' ligt het IOC afgelopen periode steeds meer onder vuur. Dat vuur zou - om in war-termen te blijven - vroeger als 'friendly fire' zijn bestempeld: het komt van de internationale sportfederaties. De ASOIF die 26 internationale olympische sportfederaties vertegenwoordigt, heeft het IOC gedwongen in april of mei in overleg te treden over de wijze waarop de WADA invulling geeft aan haar taakstelling in verband met ‘de toenemende kritiek en oplopende spanningen’ met deze sportorganisaties en 'de bejegening van de aangesloten topsporters'. Maar anderzijds wordt ook de druk van de 'UNI Global Sport Pro' steeds groter. Deze wereldwijde vakbond voor topsporters eist een volwaardige positie in de bedrijfstak sport, eist medebeslissingsrecht. Deze vakbond heeft de erkenning als vakbond door de VN-organisatie 'International Labour Organization'. De UNI wordt tot op heden schandalig de deur gewezen door IOC en WADA. De UNI heeft aangekondigd het Europese Hof in te schakelen om de heerschappij van de IOC-oligarchie met haar eigen WADA/Interpol aan het internationale recht te toetsen. De media zijn vooral druk met het zoeken naar scoops, met het herhalen van elkaar in het opstapelen van verdachtmakingen en beschuldigingen. En ja, gelukkig is er ook aandacht voor de dubbele moraal in de samenleving zoals in de politiek en de financiële sector die beide ook hun eigen omerta hebben. (Lees Joris Luyendijk: 'Je hebt het niet van mij, maar...') Die omerta's hebben nog niet het predicaat 'crimineel' gekregen. De vraag waarom er afgelopen maanden ineens zo'n rabiate jacht wordt gemaakt op beschuldigingen, en er een beeld wordt opgeroepen alsof het een oorlog is tegen een hele grote criminele organisatie waar de sporters zelf, inclusief de sportfederaties allemaal verdacht in zijn, die vraag die wordt nergens opgeworpen. Jouw refereren aan 'Wag the dog' zou heel goed het antwoord op die vraag kunnen zijn. Vroeger deed het WADA nog alsof ze op zoek waren naar bewijs. Nu zijn ze zelfs alleen maar teleurgesteld, inclusief mevrouw Schippers, wanneer een renner bekent dat hij heeft gebruikt, zelfs zonder dat er tastbaar bewijs tegen hem is. De vroegere dopingjagers jagen nu op 'waarheid', op beschuldigingen, die worden geuit door vroegere leugenaars, die nu ineens 'waarheid' spreken' indien ze anderen beschuldigen. Een werkwijze die we in het recente verleden zagen bij de Geheime Diensten achter het IJzeren Gordijn. En wat langer geleden in de Middeleeuwen bij de Inquisitie. De waarheidsjagers zouden graag met hun 'War on Dope' willen bewerkstelligen dat topsporters geloven en vertrouwen dat ze de IOC/WADA-kardinalen nodig hebben om de sportwereld af te schermen voor het Kwade. ‘Blijven jullie maar lekker optreden in de mega-events die wij vierjaarlijks organiseren voor onze media-partners. Wij strijken de miljarden op, en jullie kunnen een medaille winnen, fair deal.’ Als jullie je verder maar niet met ons bemoeien. Paul Ruijsenaars
-
12-03-2013
Interessant recalcitrant, zoals ik Henk ook ken. Doping wordt inderdaad voorgesteld als het kwaadste der kwaden, maar is als breed maatschappelijk probleem verwaarloosbaar. Dat is match fixing ook. Het gaat om 0,01 procent van de Europese voetbaleconomie die zou besmet zijn. Mijn boek dat zaterdag verschijnt: 'Wie Gelooft Die Coureurs nog?' gaat daar ook over. Hans Vandeweghe (ex-Sport International)
-
12-03-2013
Prikkelend en verhelderend stuk. Ik kan me alleen niet zoveel concreets voorstellen bij een uitgewerkt liberaal dopingbeleid. Hoe ziet een liberaal dopingbeleid er uit in de praktijk? Wat sta je allemaal toe? En waar ligt dan wél de grens van het toelaatbare? Als de 'normale' dopingproducten geaccepteerd worden volgen er denk ik snel abnormale producten waarbij er grotere risico's ontstaan. Het is immers wél bewezen dat sporters grote risico's durven nemen als daar succes tegenover staat. Hoe ziet u de liberale koers voor u?
-
12-03-2013
Een prikkelende column Zou je een analyse maken van welke mensen zitting nemen in hoofdbesturen van sportbonden komen twee groepen bovendrijven: de liefhebbers die iets willen doen voor de sport en de egotrippers die hun hunkering naar macht vertaald zien in het voorzitterschap van een of andere sportbond. Bij die laatste zit een hoop verdacht volk, het type dat voor aanzien en invloed bereid is de hele wereld te belazeren. Kortom; de Nebiolo’s, Blatter's, Verbruggen's en Havelange's van deze wereld. Bedreven als ze zijn in machtsspelletjes hebben ze hun ‘sportminnende opponenten meestal snel ‘kaltgestellt’. Opportunisme is hun levensfilosofie. Dus als de tijdgeest dopingmaatregelen eist, ontpoppen ze zich tot ‘dopingjagers’ pur sang. Of dat reden zou moeten zijn om de dopingjacht in een fout daglicht te stellen en daarmee impliciet dopinggebruik te entameren? Iets in me zegt dat dit de diepere strekking is van Henk Kraaijenhof’s prikkelende column. Henk komt met een overdaad aan ‘wetenschappelijk’ onderzoek die de gevaren van dopinggebruik bagatelliseren of zelfs van tafel vegen. Het doet me denken aan een huisarts uit Lochem. Zodra ik hem probeerde te overtuigen van de bijzondere waarde van mijn geneesmiddelen voor zijn patiënten door bijv. te citeren uit een mooi onderzoek in een gerenommeerd medisch tijdschrift, antwoordde hij standaard: ‘Der Herr Professor sitzt hinter seinem Schreibtisch und fälscht Krankengeschichten.’ Daar stond ik met mijn mooie verhaal. Voor anabolen breekt Henk een lans en dat doet hij door te wijzen naar de treurigheid veroorzaakt door vooral tabak en alcohol. Van anabolen bestaan amper cijfers. Wel kennen we allemaal wat individuele sporters. Maar de grote aantallen ontbreken. Niet geheel verbazingwekkend. Uit een recent gehouden enquête weten slechts 4 van de 10 huisartsen wat anabolen voor bijeffecten scoren. Wat je niet herkent, bestaat ook niet. Uit de DDR kennen we wat meer gegevens. Daar kregen jonge zwemsters en atleten standaard hun pilletje uit de fabriek van Jenapharm. Maar niet alleen daar. In 1984 stelde geen enkele journalist een moeilijke vraag toen een Nederlandse discuswerpster de gouden medaille won. Natuurlijk was de atletiekbond alleen maar trots. Maar wie goed keek zag dat de dame een kaaklijn had ontwikkeld waar een Neanderthaler zelfs jaloers op zou zijn. Later mocht ze atletiek verslaan, geen woord over doping ooit uit haar mond. De vraag is interessant of er bij haar dood nog iemand een verband meent te moeten leggen met haar ooit zo succesvolle atletiekcarrière? Gewone artsen hebben vaak geen idee. In 1994 vroeg ik aan huisartsen: ‘Hoeveel mensen met een alcoholprobleem heeft u in uw praktijk?’ Op een enkeling na (die antwoordde, ‘Veel meer dan ik weet’) was hun reactie ronduit ontluisterend: ‘Tussen de vijf en tien.’ Klonk er bijna standaard. Statistisch klopte dat voor geen meter, want omgerekend vertaalden die kleine miljoen landelijk die dagelijks meer dan 5 glazen alcohol nuttigen zich in een gemiddelde praktijk naar ongeveer ‘100 à 150 gevallen’. Cannabisgebruik en anabolengebruik zijn wijdverbreid in Nederland. Aangedaan door de aanblik van een jongeling die een door THC geforceerde psychose ontwikkelde, zijn er soms wat roependen in de woestijn. Die anabolengebruikers blijven standaard buiten beeld, want de dokter heeft geen idee. En zodra er toch een verdachtmaking komt, gooien we de gevaren van suiker of te veel water in de strijd. Henk, zeg eens luid en duidelijk, vind jij dat anabolengebruik toegestaan zou moeten in de sport? Laat de mitsen en maren maar thuis. Joep Scholten, oud-wielrenner en schrijver van o.a. de tegendraadse wielerroman Amarcordsneeuw
-
12-03-2013
Als antwoord op de voorlaatste, helaas anonieme, reactie. Een liberaal dopingbeleid ziet er als volgt uit. Opheffing van de dopinglijst, de sancties en daarmee de controles, die sowieso nutteloos zijn in het opsporen van doping, denk aan Lance Armstrong en Marion Jones. Je zou kunnen zeggen terug naar de tijd voor de dopingreglementen en controles, laten we zeggen de vijftiger jaren. Denk ook aan het genoemde concrete voorbeeld van de Prohibitie waar het vrijgeven van de alcohol, ook juist leidde tot minder criminaliteit en corruptie en tot minder gezondheidsschade. Voor gebruik van cocaïne, crack, of heroïne, de zware, verslavende drugs, die trouwens niet echt prestatie-bevorderend werken, al zeker niet op de lange termijn, hebben we het wetboek van strafrecht. Tevens kan daarin ook worden opgenomen de regels voor het ongewild en ongeweten toedienen welke stoffen dan ook aan sporters, en zeker aan minderjarigen. Zoals destijds in de DDR gebeurde dat artsen aan kinderen anabole steroïden gaven zonder dat ze dat wilden en/of wisten. Gebruik van prestatie-bevorderende middelen blijft een vrije individuele keuze van volwassen sporters, een recht op zelfbeschikking net zoals Nederland destijds voorop liep in de wetgeving omtrent bijvoorbeeld euthanasie. Of sporters inderdaad meer middelen zullen gebruiken die gevaar voor hun gezondheid opleveren durf ik te betwijfelen. Ook de sporter beseft dat een ziek of kapot lichaam niet optimaal kan presteren. Maar het belangrijkste argument is dat sporters de laatste jaren juist hun toevlucht zochten tot gevaarlijkere middelen en experimentele middelen, die misschien zelfs wel iets minder goed werkten, maar die minder goed of niet opspoorbaar waren! Dus juist een tegenstelling tot wat u beweert! Juist vanwege de controles maakte men de keuze voor minder goed aantoonbaar, dan voor effect of gezondheid. Over het nemen van risico’s: in mijn bijdrage hierboven stel ik dat het nemen van risico’s, ook als deze levensbedreigend zijn, mensen er nooit van weerhouden hebben om iets te doen waarin ze geloven, van zichzelf opblazen bij een politiebureau tot het meenemen van een kilo heroïne naar landen waar daarop de doodstraf staat tot het beklimmen van de K2. Het onder de overwegbomen doorlopen als er een trein aankomt, het drinken van 6 glazen wodka en toch in de auto stappen, het nieuws staat vol met mensen die bewust een risico lopen en ja, sporters doen dat soms ook, niet alleen met het nemen van doping, maar ook door met 80 km per uur door een ijskanaal te suizen, met 200 km per uur in een auto een bocht te nemen of op dunne fietsbandjes met 80 km per uur van een berg af te suizen, of 30 uur per week te trainen. Dat gaat dan door naar het praktisch ongetraind lopen van een marathon, of dat doen zonder medisch controle vooraf, of met een lichaam dat helemaal niet gebouwd is om te sporten. Het aantal sterfgevallen tijdens marathons spreekt boekdelen. Dat er sporters zijn die meer of langer van een middel gebruik maken dan nodig, dan hebben we het over misbruik maken van medicijnen, niet meer over puur dopinggebruik. Het zijn dezelfde types die in een ziekenhuis terecht komen, wegens comazuipen, 10 aspirientjes in plaats van eentje, omdat ze denken dat de pijn sneller weggaat. Laten we daar eens kijken wat daarvoor een oplossing zou kunnen zijn, wellicht kan er beter geld besteed worden voor opleiding, opvoeding en voorlichting. Misschien is het nog wel zo dat sporters bereid zijn om risico’s te lopen als daar succes tegenover staat. In mijn dagelijkse werk kom ik echter vele cliënten tegen die in hun werk hetzelfde doen en tegen een burnout of anders stressklachten oplopen en een tot twee jaar uit de running zijn, denk bijvoorbeeld ook aan artiesten, ondernemers en managers, die bewust die risico nemen. Henk Kraaijenhof
-
12-03-2013
Een beetje ontluisterend die reactie van Henk Kraaijenhof, maar niet onverwacht. Nee, Henk gelooft niet dat sporters meer gaan gebruiken als doping vrijgegeven wordt. En de idioten die meer nemen dan verantwoord, heb je nu ook al. Herinner Tommy, de domme Brit met zijn levensmotto: when ten kills me, give me nine. Op de Mont Ventoux, met amfetamine plus alcohol en warm weer, kan dat fataal worden. Zelfs bergop. Bergaf op smalle bandjes is natuurlijk weer een ander verhaal. Net zo als autoracen met 200 km door een bocht. Eigen schuld, die slachtoffers. En Henk, geldt dat ook voor de sporters die zich laten paaien door begeleiders met een bedenkelijke visie? De begeleiders die hen ‘spulletjes’ aanraden om sneller te lopen, verder te springen, harder te slaan of gewichtiger te heffen? Als het bij die pupillen fout gaat, ontmaskeren ze zich dan als de domme jongens en meisjes die slachtoffer worden van hun eigen ambities? Of is het een soort Darwinmechanisme waarin ze anders toch maar zieltogend zouden eindigen in overmatig alcohol of sigarettengebruik? Krommer kan een betoog niet zijn, maar daarin schuilt wel een les. Voor de goede sportbestuurder onder de lezers die het nog niet wisten; hou de Kraaijenhof's van uw velden en banen. Bescherm de jeugd die uw sport bedrijft voor mensen als Henk en hun moraal van caoutchouc. Nee, natuurlijk niet aan kinderen als ze dat zelf niet willen; het is om ontroerd van te raken. Henk is tenslotte geen Dieter Binus of Ekhart Arbeit. Henk past in een ander rijtje. Een rijtje, waar Hannah Arend op doelde toen ze het had over de banaliteit van het kwaad. Joep Scholten, oud-amateurwielrenner, en schrijver van romans, zoals Amarcordsneeuw. 1,78 m ’s morgens bij het opstaan.
-
12-03-2013
Geachte heer Scholten, Ik heb slechts geprobeerd u een serieus antwoord te geven op een, naar ik dacht, serieuze vraag over liberalisering van het dopingbeleid. Dat mijn antwoord u niet aanstaat of dat u het niet wilt begrijpen, dat is duidelijk. Dat ik daarmee voor u de verpersoonlijking van het kwaad ben, daar kan ik ook prima mee leven, u bent in goed gezelschap. Maar dat u weinig anders leest dan uw eigen boek is ons ook zo klaar is een klontje. Dat u een algemeen onderwerp probeert om te toveren in een persoonlijke aanval, vertelt meer over uzelf dan over mij. Ik heb u nooit ontmoet en u heeft er geen flauw benul van wat ik doe en dat is prima. Maar neem ga voor de verandering nu zelf eens wat doen in de sport, neem verantwoording, neem zitting in een bestuur om zaken te verbeteren, of ga mensen trainen om de sport richting te geven zoals u dat wilt. Dan hoeven we wellicht hier niet meer te wachten op de zoveelste promotie van uw eigen boek. Henk Kraaijenhof PS. U spelt in uw epistel Ekhart Arbeit en Hannah Arend, maar u bedoelt natuurlijk Ekkart Arbeit en Hannah Arendt.
-
12-03-2013
Geachte heer Kraaijenhof, Als het gaat om te leren over promotie van eigen handel ben ik bij u aan het goede adres. Jammer dat u wel heel erg de suggestie wekt daarvoor rücksichtslos sporters te gebruiken die uiteraard allemaal sneller en meer willen. Je moet wel lef hebben om dit met droge ogen als hoofddoel van sport te etaleren. Vooral omdat u dat rechtvaardigt met de zogenaamde minkukels die in uw ogen gevaarlijke sporten bedrijven of de grenzen van doordacht vals spelen overschrijden. In uw ogen bestaat er geen doping, hooguit zijn er een aantal verslavende psychotrope stoffen in het strafregister opgenomen. Daarmee is voor u de kous af. De rest is geoorloofd, natuurlijk onder goede begeleiding van een deskundige waaronder u zichzelf rangschikt. Over de opbrengst van dat consultingwerk bent u heerlijk discreet. Waarom eigenlijk? Sport is immers business en als bankdirecteuren of anderen er een potje van maken is dat voldoende excuus om in de sport het zelfde te doen. Zo’n kleine 50 jaar rijd ik nu op een racefiets. Daarbij heb ik altijd met verbazing gekeken naar die zogenaamde vedettefluisteraars die op afstand de prestaties van hun pupillen meenden te moeten managen (allé manneke, ik maak een grote meneer van U) Over hun moraal hoeven we ons geen illusies te maken. U laat er verder geen onduidelijkheid over bestaan dat alles uit de farmaceutische trukendoos (al dan nog niet geregistreerd?) gerechtvaardigd is voor een beter resultaat. Hoewel ik jarenlang een boterham verdiende in die branche is het overheersende beeld daar toch dat geneesmiddelen voor zieken bedoeld zijn en nergens anders voor. Sommige (sport)artsen en ander randvolk gedragen zich echter als bepaalde jongetjes uit mijn jeugd; net zo lang klooien aan een brommertje tot ie even heel hard ging en dan ontplofte. Daarna waren ze verbaasd, zelfs verontwaardigd maar nooit schuldig. Hannah Arendt (inderdaad met T) heeft het vaak gehoord: ‘Im Sinne der Anklage nicht schuldig’. Joep Scholten, die o.a. een roman schreef over oorlogstrauma’s ‘De vrouw met de Blauwe Bloemen’
-
13-03-2013
Geachte heer Scholten, Wellicht had ik moeten luisteren naar het advies een goede collega: 'Never argue with idiots, they drag you down to your on level and than beat you on experience...' Men vindt het vast nier erg dat ik de discussie - voor zover dat het nog was - hierbij laat. Henk Kraaijenhof
-
13-03-2013
Geachte heer Kraaijenhof, Tja, het bekende ritueel; wanneer je argumenten zijn ontmaskerd verklaar je de ander voor idioot. Over stijl en klasse gesproken. Graag citeer ik in dit soort gevallen Kant: 'Der Mensch ist ein krummes Holz'. Met het stijgen der jaren weet je hoe waar deze constatering is. Ik wens u veel licht bij uw duistere gedachten... en blijf weg bij jonge nog naïeve sporters. Groet, Joep Scholten
-
13-03-2013
Geachte heer Scholten, beste Joep, Voor zover er in de sport misbruik van bepaalde stofjes en methoden bestaat, kun je dat (groten)deels toeschrijven aan het verbieden van die stofjes en methoden. Tegen dat argument is rationeel niets in te brengen. Neem als voorbeeld de inmiddels beruchte bloedtransfusies in het wielrennen. Zoetemelk profiteerde daarvan zónder dat zijn gezondheid nodeloos in gevaar werd gebracht. Die transfusies geschiedden namelijk op indicatie onder professionele medische begeleiding, zonder clandestiene toestanden. Het was immers nog niet verboden. Riccó daarentegen belandde meer dood dan levend in het ziekenhuis doordat hij zélf aan het experimenteren ging. Waarom ging hij zelf aan de slag? Juist, door dat verbod. Hij had het ook kunnen laten, ik weet het, maar je kunt óók een zinnige discussie voeren over het (onder voorwaarden) toestaan van zo’n infuus. Want laten we toch vooral niet uit het oog verliezen dat de huidige Dopinglijst niet eens consistent is met de vage set van inclusiecriteria, zoals die zijn geformuleerd in de Wereld Anti-Doping Code: • het moet (mogelijk) prestatiebevorderend zijn; • het moet (mogelijk) schadelijk zijn voor de gezondheid; • het moet in strijd zijn met de Spirit of Sport. Pijnmedicatie voldoet prima aan álle drie (3) inclusiecriteria, dus meer dan de vereiste twee (2). Het wordt door velen dan ook gezien als legal doping. Hieronder volgen typische quotes uit onverdachte hoek, namelijk van Hans Geyer van het Keulse dopingcontrolelaboratorium: http://www.bbc.co.uk/news/science-environment-18282072 'Dr Geyer says that as well as the analytical data he has been told directly by players that abuse of medications is widespread.' 'Painkillers really enhance performance but they have negative effects on body tissues, maybe irreversible effects.' 'In a world championship in handball I have an original citation from one of the best players who said 50% of the team that won the championship took diclofenac - therefore we have to ask what is going wrong? Is the training too hard? Can a normal person not do these sports without painkillers? This is very alarming.' Terzijde: dit cijfer (ca. 50%) geldt tevens voor grote voetbaltoernooien (EK, WK). 'It’s well known that Andreas Erm who won a bronze medal in the 50km walk in the 2003 world athletic championship in Paris received pain killers several times during the walk - can you tell me this is not performance enhancing?' 'His body was not able to walk 50km on this day in such a speed but he won the bronze medal because he was treated with pain killing medications!' Bovendien sluit Henk Kraaijenhof zijn ogen niet voor misbruik, zie onderstaande reactie: 'Dat er sporters zijn die meer of langer van een middel gebruik maken dan nodig, dan hebben we het over misbruik maken van medicijnen, niet meer over puur dopinggebruik. Het zijn dezelfde types die in een ziekenhuis terecht komen, wegens comazuipen, 10 aspirientjes in plaats van eentje, omdat ze denken dat de pijn sneller weggaat. Laten we daar eens kijken wat daarvoor een oplossing zou kunnen zijn, wellicht kan er beter geld besteed worden voor opleiding, opvoeding en voorlichting.' Enfin, ik vermoed dat we het meer eens zijn dan nu uit de toon van de discussie volgt. Vriendelijke groet, Klaas Faber, onafhankelijk (anti-)dopingdeskundige
-
13-03-2013
Verfrissend stuk over de 'onfrisheid' binnen de topsport, van haar beoefenaars t.m de bonden en de 'koepels' en de vergelijkingen met het frauduleuze gerommel in de 'andere' werelden. Het soort heksenjachten dat wordt georganiseerd door ad hoc puristen doet me denken aan het 'Crystal Palace'. Jammer dat ene mijnheer Scholten meent er twee lange ad hominems tegenaan te moeten gooien om het zogenaamde ongelijk van de auteur te bewijzen. Ad hominems die gespeend zijn van wetenschappelijk onderbouwde argumenten, uitgerekend daar waar hij dat de auteur van het stuk verwijt. Valt zelfreflectie ook onder doping?
-
13-03-2013
Aardig is de lijn die wordt getrokken tussen illegale, prestatiebevorderende middelen in de inmiddels overgereguleerde wereld van topsport en het illegale handelen in de bancaire, cq financiële wereld die slechts tot de uitwassen kon komen waarmee we als samenleving worden geconfronteerd (en er de lasten van mogen dragen) door verregaande deregulering.
-
13-03-2013
Geachte heer Faber, beste Klaas, Inderdaad, ik kende die cijfers van NSAID-misbruik in de handbalsport. Ga er maar vanuit dat het bij andere (contact)sporten niet veel beter is. De vraag is interessant of het de sporters zelf zijn die deze wijsheid aan elkaar overdragen of dat een meer georganiseerde vorm van advisering door ‘deskundigen’ daarvan de oorzaak is. Feit is dat er in de artsenwereld nog een heleboel te winnen valt. Uit eigen ervaring weet ik hoe hardnekkig artsen waren/zijn in het voorschrijven van NSAID’s zonder de noodzakelijke maagbescherming. Dat ondanks hun eigen NHG advies van iedere patiënt boven de 70 jaar (behoorlijk arbitrair gekozen) een protonpomp remmer meegeven. Je wilt niet weten hoeveel maag- en darmbloedingen inclusief acute opnames in ziekenhuizen, dat jaarlijks oplevert. Bijzonder, want in de paardensport controleert men er op; het gebruik van 2 of meer NSAID’s is daar strafbaar. We ontlopen elkaar in visie niet ver als we naar die dopinglijst kijken. Daar staat onzin op. Bijv. het gebruik van Bèta blokkers. In Amarcordsneeuw vind je een verhaal genaamd Horowitz, de overleden en op stokoude leeftijd nog actieve pianist die een vermaard Chopin vertolker was. Het onderschrijft de waanzin van Bèta Blokkers op die lijst. Maar belangrijker vind ik de mentaliteit van het eeuwige zoeken naar sluipwegen om de ander in de sport de baas te zijn. Vooral kwalijk is daarbij dat geschoolde mensen, vooral artsen, hun kennis inzetten om de regelgeving een stapje voor te blijven. Bijv. bloedzakken boven het bed in een hotel. En dat alleen maar om een koers uit te rijden of een hardloopwedstrijd te winnen. Infusen horen niet thuis bij gezonde mensen. Sportbonden hebben daarin een belangrijke taak. Artsen, die daaraan meewerken, zouden wat mij betreft hun BIG inschrijving mogen kwijtraken. En dan niet komen met het excuus; beter gecontroleerd door een arts dan zelfstandig gerommel. Dat argument slaat net zo de plank mis als moslimmeisjes maar beter door een arts te laten besnijden dan door de vrouwelijke dorpoudste. In gezonde meisjes snij je niet en sportmensen die aan wedstrijden deelnemen, zijn gezond of blijven aan de kant. Op dat laatste zou de (medische) begeleiding aangesproken moeten worden. Groet, Joep Scholten
-
14-03-2013
Geachte heer Scholten, beste Joep, Ik kom even terug op jouw laatste alinea: 'Dat argument slaat net zo de plank mis als moslimmeisjes maar beter door een arts te laten besnijden dan door de vrouwelijke dorpoudste. In gezonde meisjes snij je niet en sportmensen die aan wedstrijden deelnemen, zijn gezond of blijven aan de kant. Op dat laatste zou de (medische) begeleiding aangesproken moeten worden.' Die vergelijking met besnijdenis van (moslim)meisjes gaat mijns inziens niet op. Die meisjes vragen er doorgaans niet om, en met goede reden. Dat hoef ik toch niet uit te leggen? Bovendien is deze vergelijking nodeloos ver (buiten de sport) gezocht. Bij jongens ligt het genuanceerder (ca. 30% wereldwijd), maar blijft een eventuele vergelijking vergezocht. Ik zou die beruchte bloedtransfusies eerder vergelijken met het verhelpen van een liesprobleem waar veel duursporters mee te maken krijgen: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/3033839/2011/11/15/Lies-plaag-voor-duursporters.dhtml De gepassioneerde sportarts Jan van Gooswilligen (1935-2008) zou betogen dat die sporters patiënt zijn geworden door het beoefenen van hun sport. Kun je dan gaan snijden? Of houd je vast aan het oordeel 'sportmensen die aan wedstrijden deelnemen, zijn gezond of blijven aan de kant'? Idem dito met Zoetemelk. Zijn bloedwaarden verslechterden gedurende het seizoen door het beoefenen van zijn sport. Is een transfusie toelaatbaar in zo’n geval? Daar kun je een rationele discussie over voeren. Tot slot kun je je nog afvragen waardoor die bloedwaarden kunnen verslechteren gedurende het seizoen. Een mogelijkheid is de luchtkwaliteit die te wensen overlaat. Denk aan de campagne van het Astma Fonds uit 2010, 'vieze lucht verziekt je longen'. Voor zover er een probleem is met luchtkwaliteit, worden met name wielrenners daaraan onevenredig blootgesteld. Vriendelijke groet, Klaas Faber, onafhankelijk (anti-)dopingdeskundige
-
14-03-2013
Beste Klaas, Over vergelijkingen kun je eindeloos delibereren, over of dopinggebruik altijd vrijwillig gebeurt ook. Lees het USADA-rapport en verplaats je in de situatie van David Zabriskie. In plaats van dat er mensen waren die deze wat wankelmoedige jongeman beschermden, werd hij schandalig onder druk gezet. Iedere socioloog kan je vertellen hoe groot, hoe persoonlijk verwoestend zelf, de druk van een groep of cultuur kan zijn. En die knik in de bekkenvertakking van de aorta die doorbloedingsproblemen geeft, kan op latere leeftijd grotere problemen veroorzaken. Ik herinner me een nascholing van huisartsen waar een bevriende huisarts me vertelde over een middelbare man met doorbloedingsproblemen in een van zijn benen. In het plaatselijke ziekenhuis wist men er geen raad mee. Ik heb hem toen aangeraden contact te nemen met Goof Schep. Zo had mijn kennis van de wielersport en haar problemen nog enig nut. Groet, Joep

Reactie toevoegen

Naam*
E-mailadres*
Reactie*
Stuur mij een e-mail als er een nieuwe reactie wordt geplaatst