Skip Navigation LinksHome-Achtergronden-Feedback XL-Item

Sport ruilen voor IS 19 januari 2016

door: Marian ter Haar

Als een sport alles voor je is, wat doe je dan als je jouw geliefde sport niet meer mag beoefenen? Je gaat op zoek naar andere levensinvulling, naar een gemeenschap die je omarmt. De boksers Dahmani en Tsarev kwamen bij IS, nadat ze niet meer welkom waren bij hun sportclub. Sportverenigingen zouden meer met open blik moeten praten met jongeren.

Sinds twee jaar ben ik - zelfverklaard - ambassadeur van de worstelvereniging de Halter in mijn woonplaats Utrecht en gefascineerd door krachtsport. In de Volkskrant van 9 januari jl. schetst Nolles de wereld van Belgische mannen met een Marokkaanse achtergrond in een boksschool in de Brusselse wijk Molenbeek. De plek waar Ahmed Dahmani, verdachte van de Parijse aanslagen van 13 november, zijn sport beoefende. Het Volkskrant-artikel verhaalt over de Belg en zijn prestaties in de bokssport, in 2010 werd Dahmani bijna Belgisch kampioen.

"Beiden beleefden een abrupte breuk in hun succesvolle sportcarrière, een interessante parallel"

Dahmani’s sportcarrière vertoont opvallende gelijkenissen met die van Tamerlan Tsarev, een van de Boston Marathon Bombers. Tsarev was net als Dahmani succesvol bokser. Daarnaast beleefden beiden een abrupte breuk in hun succesvolle sportcarrière, een interessante parallel. Dahmani moest de handschoen in de ring werpen toen hij een joint rookte en van dopinggebruik beschuldigd werd. Er volgde een boete van duizend euro en twee jaar verwijdering uit de sportgemeenschap. Dahmani kan de boete niet betalen en de verwijdering uit de sport betekent dat hij afgesneden is van zijn thuisbasis en zijn passie.

Tsarev maakte iets vergelijkbaars mee. De North American Boxing Federation veranderde de regels en sloot niet-staatsburgers uit van de landskampioenschappen. Tsarev is zwaar teleurgesteld en gefrustreerd omdat hem de pas werd afgesneden en zijn levensinvulling ontnomen.

Wat kan de sport leren van radicalisering?
De bokssport traint in discipline, leert je te verdedigen tegen uitsluiten, leert boosheid en frustraties te beheersen. Wat ging er mis? Wat kan de sport leren van het radicaliseringsproces van sporters? Kan sport van waarde zijn in deze tijd van dynamiek en conflict?

Sport is belangrijk bij de identiteitsvorming van veel jonge mensen. Sport is ook een van de laatste maatschappelijke domeinen is waar mensen uit verschillende milieus elkaar treffen, elders is dit steeds minder vanzelfsprekend. In sport gebeurt het dat groepen uit verschillende sociale klassen echt mengen, daarvoor is vaak inzet van professionals en geld nodig.

"Ze zijn sporters die maatschappelijk nauwelijks participeren en weinig kansen hebben om hun perspectief op werk en een solide positie te vergroten"

De wereld van Ahmed’s Molenbeek en Tamerlan’s Boston is sterk gesegregeerd. De mannen daar richten zich volledig op hun sport en de sportgemeenschap. Ze trekken zich terug gesterkt door de sterke interne bonding met leeftijdsgenoten, trainers en de sportgemeenschap. Ze zijn sporters die maatschappelijk nauwelijks participeren en weinig kansen hebben om hun perspectief op werk en een solide positie te vergroten.

Stroomversnelling down hill
De formeel georganiseerde sportgemeenschap, met bonden en federaties, waardeert de sport anders dan jongens als Ahmed en Tamerlan. De dominante sportcultuur hanteert logischerwijs regels zonder aanzien des persoons, zonder de omstandigheden mee te wegen. De uitsluiting van Dahmani en Tsarev is voor hen een afwijzing van hun identiteit die radicale consequenties heeft. Het leven zonder sport bracht hen in een stroomversnelling down hill en zij nemen toevlucht tot een andere sterke bron van identiteit.

Een alternatief dat gevonden werd bij IS. Deze reactie komt vaker voor bij identiteitsvorming in zeer gesloten gemeenschappen. Sport is mooi, iedereen moet daarvan kunnen genieten. Tegelijkertijd moet de sport zich realiseren dat mensen verschillen en dat vraagt een open houding. Een open blik om nieuwe mensen te verwelkomen, mensen zonder traditie in de sportgemeenschap. De sportgemeenschap mag meer praten met deze jongeren om de betekenis die sport in hun leven heeft te begrijpen. Zodat zij de verschillende functies die sport kan hebben voor sporters leert zien.

Dr. Marian ter Haar werkt als staffunctionaris kwaliteit bij het Kenniscentrum Sport (voorheen NISB). Zij promoveerde in 2015 met haar proefschrift ‘Communicatie en Improvisatie; omgaan met dynamiek en complexiteit bij de ontwikkeling en implementatie van een gezondheidsinterventie’. Als bestuurslid van Stichting Nieuw-Welgelegen in Utrecht is ze nauw betrokken bij het reilen en zeilen van de sportverenigingen die in deze multifunctionele sportaccommodatie onderdak hebben gevonden. Voor meer informatie: marian.terhaar@kcsport.nl

« terug

Reacties: 4

Ted van der Meer
19-01-2016

Ik wil in deze reactie niet ingaan op de relatie sport-IS. Dat onderwerp laat ik liever aan deskundigen over. Maar ik wil het wel wat breder trekken.

Ik verkeer nogal vaak in 'racketsportkringen'. Het valt me bij tafeltennis en tennis op dat dit vooral 'blanke' sporten zijn. Badminton daarentegen is behoorlijk 'gekleurd', maar dan vooral dankzij de inbreng van spelers en families die hun roots in Indonesië hebben. Hoe het met squash zit weet ik niet, omdat de beoefening zich vooral in commerciële centra afspeelt.

Bij tafeltennis, tennis en badminton ontbreken in overgrote mate vertegenwoordigers van de grootste allochtone groeperingen in ons land, de Turken en Marokkanen (om over Surinamers en Soamaliërs nog maar te zwijgen). Dat komt omdat men zich niet thuis voelt bij de verenigingen waarin op alle niveaus 'blanke' officials de scepter zwaaien. Hiermee bedoel ik vooral de trainers, (jeugd)begeleiders en bestuursleden, die ik overigens bijzonder waardeer vanwege hun vrijwilligerswerk.

De drie genoemde sporten hebben allen te maken met ledenafname. Vooral de jeugd haakt af. Bij de KNLTB (tennis) valt het nog enigszins mee, maar de badminton- en tafeltennisbond zijn in enkele decennia gehalveerd. Dat is voor de toekomst van deze sporten rampzalig. Hier valt met een nieuw, vooruitstrevend beleid een wereld te winnen.

De verenigingen doen er goed aan om hier eens serieus over na te gaan denken. Ze hebben ongetwijfeld allen officieel een 'open deur-beleid', maar als dat niet goed wordt ingevuld blijft het bij woorden. Degenen die de 'nieuwe Nederlanders' ontvangen, opvangen en verder moeten helpen binnen de vereniging dienen vooral personen te zijn die er via hun eigen achtergrond voor kunnen zorgen dat de nieuwelingen op een verantwoorde manier kunnen integreren in de club. Hierbij zal het bestuur niet op afstand moeten blijven.

Als het goed wordt uitgevoerd, betekent dat winst voor iedereen.

Klaas Faber
19-01-2016

Terug naar de aanleiding van dit verder prima uitgewerkte stuk:

"De boksers Dahmani en Tsarev kwamen bij IS, nadat ze niet meer welkom waren bij hun sportclub."

Dahmani was wel degelijk meer dan welkom bij zijn sportclub, zie artikel in de Volkskrant.

Dahmani was het zoveelste slachtoffer van een onzinnige uitsluiting van twee jaar voor zogenaamde doping. Sociale drugs.

Denk aan ca. 1000 per jaar wereldwijd.

Tim ter Heuvel
19-01-2016

Klaas, je geeft aan terug te gaan naar de aanleiding, om vervolgens weer een zijpad te nemen. Jammer dat je dit bericht gelijk weer relateert aan jouw hetze tegen het antidopingbeleid...

Maar over het bericht zelf: Ik vind jouw beargumentering wel dun Marian. Op basis van 2 ogenschijnlijk vergelijkbare gevallen lijk je te concluderen dat wanneer iemands sport wordt afgenomen, radicalisering de enige oplossing lijkt. Een interessante these, dat wel, maar heeft wellicht nog wat meer uitdieping nodig.

Klaas Faber
19-01-2016

Hoi Tim,

"Jammer dat je dit bericht gelijk weer relateert aan jouw hetze tegen het antidopingbeleid..."

Pardon? Ik had het artikel in de Volkskrant al direct gelezen en begrepen. Vervolgens kwam dit verhaal voorbij waarbij er TOTAAL voorbij wordt gegaan aan hoe zo'n schorsing aankomt bij de betreffende sporter en zijn omgeving. Het eigen onderzoek numero uno. Plaatsvervangende schaamte bij mij.

Over 20 jaar (zeg) lacht iedereen hierover: 2 jaar geen sport vanwege cannabis? Voor alle duidelijkheid: geen enkele sport. Als valsspeler wordt je namelijk van iedere sport uitgesloten. Een partijtje schaak mocht ook niet meer voor die lichtgetinte bokser.

Doet me denken aan de Taliban.

En dat geldt dan voor een slordige 1000 gevallen per jaar. Bekend voorbeeld: Martina Hingis. Ze is dan eindelijk weer terug van een akkefietje dat haar carrière beëindigde.

Of neem een 13-jarige die er na en beroep bij het CAS met 18 maanden vanaf kwam. Waarvan? Juist, een stofje in een energiereep:

http://www.independent.co.uk/sport/general/others/the-last-word-war-on-drugs-guilty-of-wounding-youngsters-2356556.html

Maar jij zoekt meer uitdieping, heb ik begrepen?

En waarom? Waar laat jij zelf die uitdieping zien?

- Klaas

Reactie toevoegen

Naam*
E-mailadres*
Reactie*
Stuur mij een e-mail als er een nieuwe reactie wordt geplaatst